மழையில் ஒரு கடிதம்

 மழையில் ஒரு கடிதம்

பகுதி 1: புயல் திரும்பும் பாதை

வருணுக்கு மழை என்றாலே ஒருவித ஒவ்வாமை. அவனுடைய உலகில், மழை என்பது திட்டங்களைச் சிதைக்கும் ஒரு இடையூறு. படப்பிடிப்புகளைத் தாமதப்படுத்தும் ஒரு தொந்தரவு. சென்னையின் சாலைகளில் தேங்கும் சகதிக் குட்டைகள். அவனுடைய உலகம், உண்மைகளாலும், தரவுகளாலும், கேமராவின் லென்ஸ் வழியே அவன் பார்க்கும் நிரூபிக்கப்பட்ட காட்சிகளாலும் ஆனது. 35 வயதான அவன், ஒரு வெற்றிகரமான ஆவணப்படத் தயாரிப்பாளன். அவன், காணாத காதல்களையோ, கண்ணுக்குத் தெரியாத உணர்ச்சிகளையோ நம்புவதில்லை.

ஆனால், இந்த முறை மழை அவனை விரட்டிப் பிடித்திருந்தது. வங்கக் கடலில் உருவான ஒரு புயல், நாகப்பட்டினம் கடற்கரையை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருப்பதாகச் செய்திகள் அலறின. அவனுடைய பூர்வீக வீடு, அந்த மாவட்டத்தின் ஒரு சிறிய கடற்கரைக் கிராமத்தில் இருந்தது. அங்கே, அவனுடைய தாத்தாவின் தம்பியான பெரியப்பா மட்டும், அந்தப் பெரிய வீட்டின் நினைவுகளுடன் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தார். அப்பாவின் வற்புறுத்தலுக்காக, பெரியப்பாவைப் பாதுகாப்பான இடத்திற்கு மாற்றிவிட்டு, வீட்டை ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு வருவதற்காக, வருண் தன் காரில் அந்தக் கிராமத்தை நோக்கிப் பயணித்துக் கொண்டிருந்தான்.

கார், கிராமத்தின் எல்லைக்குள் நுழைந்தபோது, வானம் முற்றிலுமாக இருண்டிருந்தது. காற்றின் வேகம், மரங்களை ஒரு ஆவேசத்துடன் ஆட்டுவித்தது. மழை, வெறும் துளிகளாக அல்லாமல், கனமான சாட்டைகளைப் போல காரின் கண்ணாடியில் அறைந்தது.

அந்தப் பெரிய வீடு, காலத்தின் சாட்சியாக, புயலின் வருகையை எதிர்பார்த்து அமைதியாக நின்றது. அதன் கூரை ஓடுகள், பல தலைமுறைகளின் கதைகளைக் கேட்டுப் பழுப்பேறியிருந்தன. பெரியப்பா, கையில் ஒரு ராந்தல் விளக்குடன் வாசலில் நின்றுகொண்டிருந்தார். அவருடைய முகத்தின் சுருக்கங்கள், அந்த வீட்டின் சரித்திரத்தைப் போலவே ஆழமானவை.

"வாப்பா... இந்தச் சமயத்துல எதுக்கு இவ்வளவு தூரம்?" என்றார். அவர் குரலில் பாசத்தை விட, ஒருவிதமான சலிப்பு தெரிந்தது.

"உங்களைத்தான் பார்க்க வந்தேன் பெரியப்பா. புயல் கடுமையா இருக்கும்னு சொல்றாங்க. உங்களை என் கூட சென்னைக்கு அழைச்சிட்டுப் போகலாம்னு..."

பெரியப்பா அவனை ஏற இறங்கப் பார்த்தார். "இந்த வீடு, இதுக்கு முன்னாடி எத்தனையோ புயலைப் பார்த்திருக்கு. நானும் அப்படித்தான். இது என்னைப் பார்த்துக்கும், நான் இதைப்பார்த்துக்குவேன். நீ வேணும்னா உள்ள வா. புயல் நின்னதும் போ," என்று கூறிவிட்டு உள்ளே சென்றார்.

வருணுக்கு எரிச்சலாக வந்தது. இந்தத் தலைமுறையின் பிடிவாதம் அவனுக்குப் புரிந்ததில்லை. அவன் வேறு வழியின்றி, தன் பைகளை எடுத்துக்கொண்டு உள்ளே சென்றான். அந்த வீடு, ஒரு சரித்திரப் புத்தகம் போல இருந்தது. அதன் ஒவ்வொரு தூணிலும், ஒவ்வொரு பொருளிலும் கதைகள் உறைந்திருந்தன.

அன்று இரவு, புயல் தன் முழு బలத்தையும் காட்டியது. காற்றின் இரைச்சலும், மழையின் பேரொலியும் அந்த வீட்டை அச்சுறுத்தின. மின்சாரம் எப்போதோ துண்டிக்கப்பட்டிருந்தது. ராந்தல் விளக்கின் மஞ்சள் ஒளியில், அந்த வீட்டின் நிழல்கள் சுவர்களில் விசித்திரமான நடனமாடின.

நள்ளிரவில், கூரையிலிருந்து நீர் சொட்டும் சத்தம் கேட்டது. பரணில் இருந்துதான் சத்தம் வந்தது. "எல்லாம் போச்சு," என்று முனகினார் பெரியப்பா.

"நான் போய் என்னன்னு பார்க்கிறேன்," என்ற வருண், ஒரு டார்ச் லைட்டை எடுத்துக்கொண்டு, பரணுக்குச் செல்லும் பழைய மர ஏணியில் ஏறினான்.

பரண் முழுவதும், பழைய காலத்தின் வாசனை. அங்கே, தேவையற்றதாகக் கருதப்பட்ட பொருட்கள், பழைய நினைவுகளுடன் உறங்கிக்கொண்டிருந்தன. ஒரு மூலையில், கூரை பெயர்ந்து, மழை நீர் தாரையாகக் கொட்டிக்கொண்டிருந்தது. அதற்கு நேர் கீழே, ஒரு பழைய மரப்பெட்டி நனைந்து கொண்டிருந்தது.

"பெரியப்பா, இங்க ஒரு பெட்டி நனையுது!" என்று கத்தினான்.

"அது உங்க பாட்டி சிவகாமியோட பெட்டிப்பா. அதுல அவளோட பழைய புத்தகங்கள் இருக்கும். சீக்கிரம் அதைக் கீழே கொண்டு வா."

வருண் அந்தப் பெட்டியைப் போராடித் தூக்கிக்கொண்டு கீழே இறங்கினான். பெட்டியைத் திறந்து, உள்ளிருந்த பொருட்களை வெளியே எடுத்தான். பழைய கந்தல் துணிகள், சில பத்திரிகைகள், காய்ந்துபோன பூக்கள். ஈரமான புத்தகங்களை ஒவ்வொன்றாக எடுத்து முற்றத்தில் உலர்த்த ஆரம்பித்தான்.

அப்போது, ஒரு பழைய திருக்குறள் புத்தகத்திலிருந்து, ஒரு பொருள் நழுவி கீழே விழுந்தது. அது ஒரு கடிதம். பழுப்பு நிற உறையில், மையில் எழுதப்பட்ட முகவரி. மை, காலத்தால் மங்கி, சில இடங்களில் ஈரத்தால் லேசாகக் கரைந்திருந்தது.

பெறுநர்:

குமாரி. சிவகாமி,

பெரிய பண்ணை வீடு,

கீரனூர்.

வருண் உறையைத் திருப்பினான். அனுப்புநர் பெயர், அழகான கையெழுத்தில் எழுதப்பட்டிருந்தது.

அன்புடன்,

இளையவன்.

வருண் திகைத்தான். சிவகாமி, அவனுடைய பாட்டியின் பெயர். ஆனால், இளையவன்? அவனுடைய தாத்தாவின் பெயர் தனசேகர். அப்படியென்றால், இந்தக் கடிதம் யாருடையது? யாருக்காக எழுதப்பட்டது? ஏன், இத்தனை வருடங்களாகத் திறக்கப்படாமல் இங்கே இருக்கிறது?

புயல் உச்சத்தில் இருந்தது. உள்ளே, வருணின் மனதில், ஒரு புதிய புயல் உருவாகத் தொடங்கியது.

பகுதி 2: திறக்கப்படாத கடிதமும், மெளனமான கதைசொல்லியும்

வருண் அந்தக் கடிதத்தை எடுத்துக்கொண்டு பெரியப்பாவிடம் சென்றான். ராந்தல் விளக்கின் ஒளியில், அவர் முகத்தில் தெரிந்த உணர்வுகளை அவனால் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. ஒரு நீண்டகால சோகம், ஒரு ஆச்சரியம், ஒரு மெல்லிய பதட்டம்.

"பெரியப்பா, இது பாட்டியோட பெட்டியில இருந்துச்சு," என்று கடிதத்தை நீட்டினான்.

பெரியப்பா அதைப் பார்த்தார். அவர் கைகள் லேசாக நடுங்கின. அவர் அதை வாங்கவில்லை. "அதெல்லாம் பழைய குப்பைப்பா. தூக்கிப் போடு," என்றார். அவர் குரலில் ஒரு செயற்கையான கடுமை இருந்தது.

"இல்ல பெரியப்பா. இளையவன்னு யாரு? இது ஏன் திறக்கப்படாம இருக்கு?" வருணின் ஆவணப்பட இயக்குநரின் மனம், இந்தக் கதையின் வேரைத் தேடத் துடித்தது.

"எல்லாத்துக்கும் காரணம் தெரிஞ்சுக்கணும்னு அவசியம் இல்ல. சில கதைகள், சொல்லப்படாம இருக்குறதுதான் எல்லாருக்கும் நல்லது," என்று கூறிவிட்டு, பெரியப்பா எழுந்து சென்று, ஜன்னல் வழியே வெறித்துப் பார்க்கத் தொடங்கினார். வெளியே, மழை ஒரு வெறியாட்டம்போட்டுக் கொண்டிருந்தது.

வருணுக்குப் பிடிவாதமாக இருந்தது. இந்தக் கடிதத்தில், இந்த வீட்டில் புதைந்து கிடக்கும் ஏதோ ஒரு ரகசியம் இருக்கிறது என்று அவனுக்குத் தோன்றியது. அன்று இரவு, அவர்களால் எங்கும் செல்ல முடியாது. அந்தப் புயல், அவர்களை அந்த வீட்டிற்குள் சிறை வைத்திருந்தது.

வருண் மீண்டும் பெரியப்பாவிடம் சென்றான். "பெரியப்பா, ப்ளீஸ். எனக்குத் தெரிஞ்சுக்கணும். நான் உண்மைகளைத் தேடுறவன். நீங்க சொல்லலைன்னா, நானே இதைப் பத்தி விசாரிக்க ஆரம்பிப்பேன்."

பெரியப்பா அவனைத் திரும்பிப் பார்த்தார். வருணின் கண்களில் தெரிந்த அதே பிடிவாதத்தை, பல வருடங்களுக்கு முன்பு, இன்னொரு ஜோடி கண்களில் அவர் பார்த்திருக்கிறார். ஒருவேளை, இந்தக் கதையைச் சொல்லிவிடுவதுதான், இத்தனை வருடங்களாகத் தன் நெஞ்சில் அமர்ந்திருக்கும் பாரத்தைக் குறைக்குமோ?

அவர் ஒரு நீண்ட பெருமூச்சு விட்டார். "சரி, சொல்றேன். ஆனா, ஒரு சத்தியம் பண்ணனும். நான் இந்தக் கதையைச் சொல்லி முடிக்கிற வரைக்கும், நீ இந்தக் கடிதத்தைத் திறக்கக் கூடாது."

வருண் சம்மதித்தான். கடிதத்தைத் தன் சட்டைப் பைக்குள் பத்திரப்படுத்திக்கொண்டான்.

பெரியப்பா, முற்றத்தின் படிக்கட்டில் வந்து அமர்ந்தார். ராந்தல் விளக்கின் அசைந்தாடும் ஒளியில், அவர் முகம் ஒரு கதைசொல்லியின் முகமாக மாறியது. புயலின் பேரொலி, ஒரு பின்னணி இசை போல ஒலித்தது.

"இந்தக் கதை, இந்த மழை மாதிரிதான். சில சமயம், உயிரைக் கொடுக்கும். சில சமயம், உயிரை எடுக்கும்," என்று தன் கதையை ஆரம்பித்தார்.

பகுதி 3: வேறு ஒரு காலத்தில் ஒரு காதல்

பெரியப்பாவின் குரல், வருணை ஐம்பது வருடங்களுக்குப் பின்னோக்கி அழைத்துச் சென்றது. அப்போது, சிவகாமி, பதினெட்டு வயது நிரம்பிய, துடிப்பும், அழகும், அறிவும் நிறைந்த ஒரு அழகி. பெரிய பண்ணையாரின் ஒரே மகள். அவள் சிரித்தால், அந்த வீட்டின் சுவர்களெல்லாம் பிரகாசமடையும்.

இளையவன், அந்த ஊர்ப் பள்ளிக்கூடத்தில் புதிதாக வேலைக்குச் சேர்ந்திருந்த தமிழ் வாத்தியார். அவன் ஒரு கவிஞன். அவனுடைய வார்த்தைகளில் பாரதியின் கனல் இருந்தது. அவன் பார்வையில், ஒரு மாற்றத்திற்கான தாகம் இருந்தது. அவன் ஏழைதான், ஆனால், அவனது அறிவும், நேர்மையும் ஊர்மக்களால் மதிக்கப்பட்டது.

அவர்கள் இருவரும் சந்தித்தது, ஒரு சரஸ்வதி பூஜையன்று, அந்தப் பள்ளிக்கூடத்தில். சிவகாமி, சிறப்பு விருந்தினராக வந்திருந்தாள். இளையவன், விழா மேடையில் ஒரு கவிதையை வாசித்தான். அந்தக் கவிதை, கல்வியின் முக்கியத்துவத்தைப் பற்றியது. ஆனால், அவன் கண்கள், முதல் வரிசையில் அமர்ந்திருந்த சிவகாமியைத்தான் பார்த்துக்கொண்டிருந்தன.

அந்த முதல் சந்திப்பு, அவர்கள் இருவர் மனதிலும் ஒரு தீப்பொறியை உண்டாக்கியது. அது மெல்ல மெல்லக் காதலாக வளர்ந்தது. அவர்களுடைய காதல், இந்த ஊரின் வயல்வெளிகளிலும், ஆற்றங்கரையிலும், கோவில் பிரகாரங்களிலும் வளர்ந்தது. குறிப்பாக, மழைக்காலங்களில்.

"உங்க பாட்டிக்கு மழைன்னா உயிர்," என்றார் பெரியப்பா. "அந்த மழையில நனைஞ்சிக்கிட்டே, இளையவனோட கவிதைகளைக் கேட்குறதுதான் அவளுக்குப் பிடிச்ச விஷயம். இளையவன் சொல்வான், ‘சிவகாமி, உன் காதல் இந்த மழை மாதிரி. என் வறண்ட வாழ்க்கையை உயிர்ப்பிக்க வந்திருக்கு’ன்னு."

அவர்கள் ரகசியமாகச் சந்தித்தார்கள். கடிதங்களைப் பரிமாறிக்கொண்டார்கள். எதிர்காலத்தைப் பற்றி, சாதி மதமற்ற ஒரு புதிய உலகத்தைப் பற்றி, அவர்கள் கனவு கண்டார்கள். இளையவன், சிவகாமியின் அறிவையும், சுதந்திர மனப்பான்மையையும் மதித்தான். சிவகாமி, இளையவனின் லட்சியங்களையும், கவிதை உள்ளத்தையும் நேசித்தாள்.

ஆனால், அவர்களுடைய காதலுக்கு முன்னால் ஒரு பெரிய தடை இருந்தது. சிவகாமியின் தந்தை, சாதிப் பெருமையும், பணத் திமிரும் பிடித்தவர். அவர் ஒருபோதும் இந்த உறவைச் சம்மதிக்க மாட்டார் என்பது அவர்களுக்குத் தெரியும்.

"ஒரு நாள், அவங்க ஒரு முடிவெடுத்தாங்க. ஊரை விட்டு ஓடிப்போய், கல்யாணம் பண்ணிக்கிறதுன்னு," என்றார் பெரியப்பா. "அதுக்கு அவங்க தேர்ந்தெடுத்த நாள், ஒரு ஆடிப்பெருக்குக்கு அடுத்த நாள். ஆனா, விதி, அவங்களுக்காக வேறொரு திட்டத்தை வச்சிருந்தது."

பகுதி 4: உயிரைக் குடித்த மழை

பெரியப்பா கதையைத் தொடர்ந்தபோது, அவர் குரல் கரகரத்தது. "அன்னைக்கு ராத்திரி, இப்போ பெய்யுதே, இதே மாதிரி ஒரு புயல் மழையடிச்சது. ஊரே வெள்ளக்காடாச்சு. காவிரியாத்துல வெள்ளம் கரைபுரண்டு ஓடுச்சு."

இளையவன், சிவகாமிக்காக, ஊருக்கு வெளியே இருந்த ஒரு மாந்தோப்பில் காத்திருந்தான். சிவகாமி, வீட்டில் தன் துணிகளை எல்லாம் கட்டிக்கொண்டு தயாராக இருந்தாள். ஆனால், அவளுடைய தந்தை, அவளுடைய நடவடிக்கைகளில் சந்தேகம் கொண்டு, அவளை அறையில் வைத்துப் பூட்டிவிட்டார்.

வெளியே, மழையும், புயலும், வெள்ளமும் ஊரைச் சூறையாடின. மரங்கள் சாய்ந்தன. குடிசைகள் அடித்துச் செல்லப்பட்டன. மக்கள், தங்கள் உயிரைக் கையில் பிடித்துக்கொண்டு ஓடினார்கள்.

மாந்தோப்பில் காத்திருந்த இளையவன், மக்களின் அபயக் குரலைக் கேட்டான். அவனால் சும்மா இருக்க முடியவில்லை. சிவகாமியைப் பற்றிய கவலையை விட, மக்களைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற அவனது லட்சிய மனம் அவனை உந்தியது. அவன் வெள்ளத்தில் இறங்கி, மீட்புப் பணிகளில் ஈடுபட்டான்.

"அவன் ஒரு வீரன் மாதிரி போராடினான்," என்றார் பெரியப்பா. "தன்னந்தனியா, கயிறு கட்டி, எவ்வளவு பேரைக் காப்பாத்தினான் தெரியுமா? ஒரு குடிசையில மாட்டியிருந்த ஒரு கர்ப்பிணிப் பெண்ணையும், அவளோட ரெண்டு குழந்தைகளையும் காப்பாத்திட்டு வரும்போதுதான், ஆத்துல இருந்து வந்த ஒரு பெரிய மரக்கட்டை அவன் மேல மோதிருச்சு."

சிவகாமி, தன் அறை ஜன்னல் வழியாக, இந்த அத்தனை கொடூரங்களையும், தன் காதலனின் வீரத்தையும், பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவளால் ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை.

"அடுத்த நாள் காலையில, புயல் ஓய்ஞ்சிருந்தது. ஆனா, ஊரே ஒரு சுடுகாடு மாதிரி இருந்துச்சு. மீட்புக் குழுவினர், இளையவனோட உடலைத் தேடினாங்க. ஆனா, கிடைக்கல. வெள்ளத்துல அடிச்சிட்டுப் போய்ட்டான்னு எல்லாரும் முடிவு பண்ணிட்டாங்க. ஊரே அவனுக்காக அழுதுச்சு. அவன் ஒரு தலைவனா மதிக்கப்பட்டான்."

சிவகாமி, அந்தச் செய்தியைக் கேட்டதும், சிலையாக உறைந்து போனாள். அவள் உலகம் இருண்டது. அவளுடைய காதல், அவளுக்கு உயிர்ப்பைக் கொடுத்த அதே மழையால், பறிக்கப்பட்டிருந்தது. அவள் பல மாதங்கள், யாருடனும் பேசாமல், ஒரு உயிருள்ள பிணம் போல இருந்தாள்.

அவளுடைய பெற்றோர், அவளை அந்த அதிர்ச்சியிலிருந்து மீட்க, அவசரமாக ஒரு திருமணத்தை ஏற்பாடு செய்தார்கள். ચંદ્રசேகர், அதாவது, உங்கள் தாத்தா, ஒரு நல்ல குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர், படித்தவர். சிவகாமி, தன் பெற்றோரின் வற்புறுத்தலுக்காகவும், தன் உடைந்த இதயத்துடனும், அந்தத் திருமணத்திற்குச் சம்மதித்தாள்.

பகுதி 5: கடிதத்தின் பயணம்

பெரியப்பா ஒரு கணம் நிறுத்தினார். அவர் கண்களில் நீர் வழிந்தது. "ஆனா, உண்மை அது இல்லப்பா. இளையவன் சாகல."

வருண் அதிர்ந்து போனான். "என்ன சொல்றீங்க?"

"ஆமா. வெள்ளத்துல அடிச்சிட்டுப் போன அவனை, பல மைல்களுக்கு அப்பால், மீனவர்கள் காப்பாத்தியிருக்காங்க. அவன் தலையில பலத்த அடி. பழைய ನೆನಪು எதுவும் இல்லாம, பல மாசம், ஒரு மடத்துல இருந்திருக்கான்."

சில மாதங்களுக்குப் பிறகு, அவனுக்கு மெல்ல மெல்ல நினைவு திரும்பியது. அவன் முதலில் கேட்டது, சிவகாமியைப் பற்றித்தான். அப்போதுதான், அவளுக்குத் திருமணம் ஆகிவிட்டது என்ற செய்தி அவனுக்குத் தெரிந்தது.

"அவன் இதயம் நொறுங்கிப் போச்சு. ஆனா, அவன் சுயநலக்காரன் இல்ல. சிவகாமி, ஒரு புதிய வாழ்க்கையை ஆரம்பிச்சிட்டா. அவளைத் தொந்தரவு செய்யக் கூடாதுன்னு முடிவு பண்ணான். அவளுக்காக, ஒரே ஒரு கடிதம் எழுதினான். அவளோட எல்லா சத்தியங்கள்ல இருந்தும் அவளை விடுவிச்சு, அவ சந்தோஷமா வாழணும்னு வாழ்த்தி, ஒரு கடிதம் எழுதினான்."

அந்தக் கடிதத்தை, தன் நம்பிக்கைக்குரிய நண்பனான தன்னிடம் (பெரியப்பாவிடம்) கொடுத்து, சிவகாமியிடம் சேர்க்கச் சொன்னான்.

பெரியப்பா, அந்தக் கடிதத்தை எடுத்துக்கொண்டு, சிவகாமியைப் பார்க்கப் போனார். அப்போது, சிவகாமி, மூன்று மாத கர்ப்பிணியாக இருந்தாள் (வருணின் தந்தையைச் சுமந்துகொண்டு). அவள், தன் சோகங்களை எல்லாம் புதைத்துவிட்டு, தன் கணவருடன் ஒரு மெல்லிய அமைதியான வாழ்க்கையை வாழப் பழகிக்கொண்டிருந்தாள்.

"நான் ஒரு பெரிய தர்மசங்கடத்துல மாட்டிக்கிட்டேன்," என்றார் பெரியப்பா. "இந்தக் கடிதத்தைக் கொடுத்தா, அவளோட வாழ்க்கை என்ன ஆகும்? அவ புருஷன் என்ன நினைப்பான்? அவளோட இப்போதைய அமைதியான வாழ்க்கை முழுசாச் சிதைஞ்சு போயிடுமே. நான் ஒரு முடிவெடுத்தேன். இந்தக் கடிதத்தை அவகிட்ட கொடுக்கக் கூடாதுன்னு. இளையவன், அவ மனசுல ஒரு వీரனாகவே இருக்கட்டும். அவனோட நினைவு, அவளுக்கு வலிமையைக் கொடுக்கட்டும், வருத்தத்தைக் கொடுக்கக் கூடாதுன்னு நினைச்சேன்."

அவர் அந்தக் கடிதத்தை யாரிடமும் சொல்லாமல், அந்தப் புத்தகத்திற்குள் மறைத்து, பரணில் இருந்த பெட்டியில் வைத்துவிட்டார். இளையவன், அந்த ஊரை விட்டே சென்று, எங்கோ ஒரு தொலைதூரப் பள்ளியில் ஆசிரியராகப் பணியாற்றி, சில வருடங்களுக்கு முன்பு இறந்துவிட்டான். சிவகாமி, தன் வாழ்நாள் முழுவதும், தன் காதலன் ஒரு வீரன் என்று நம்பியே வாழ்ந்து, மரித்தாள்.

பகுதி 6: மழையில் திறக்கப்படும் கடிதம்

பெரியப்பா தன் கதையைச் சொல்லி முடித்தபோது, வெளியே புயல் ஓய்ந்து, மழை தூறலாக மாறியிருந்தது. கிழக்கே, வானம் வெளுக்கத் தொடங்கியிருந்தது. பல வருடங்களாக அவர் சுமந்திருந்த ஒரு பெரும் பாரம், இறக்கிவைக்கப்பட்டது போல உணர்ந்தார்.

"இப்போ, அந்தக் கடிதத்தைப் படி," என்றார்.

வருண், தன் நடுங்கும் கைகளால், பையில் இருந்த கடிதத்தை எடுத்தான். அந்தப் பழுப்பு நிற உறையைப் பிரித்தான். உள்ளே, மഷി நீல நிறத்தில், முத்து முத்தான கையெழுத்தில் எழுதப்பட்டிருந்தது.

அன்புள்ள சிவகாமிக்கு,

இளையவன் எழுதுவது.

இந்தக் கடிதம் உன்னை அடையும்போது, நான் உயிருடன் இருப்பதை நீ அறிவாய். ஆனால், நம் காதல், அந்தப் பெருமழையுடன் ஒரு காவியமாக முடிந்து போனதை நான் அறிவேன். என்னை மன்னிக்காதே. நம் காதலுக்காக வருந்தாதே.

நான் பிழைத்திருப்பது, ஒரு விபத்து. ஆனால், நீ ஒரு புதிய வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுத்திருப்பது, ஒரு அழகான தொடக்கம். அந்தப் பெருமழை, என் உடலைத்தான் காயப்படுத்தியது. ஆனால், உன் நினைவுகள், என் ஆன்மாவைக் காப்பாற்றின.

என்னை மறந்துவிடு என்று சொல்ல மாட்டேன். நம் காதல், ஒரு స్వచ్ఛమైన மழைத்துளி. அது இந்த மண்ணில் விழுந்து, புதிய உயிர்களை உருவாக்க வேண்டும். உன்னுடைய புதிய வாழ்க்கை, அந்த மழை பெற்றெடுத்த ஒரு வனம் போலச் செழிக்க வேண்டும். நீ தேர்ந்தெடுத்த துணைவருடன், நீ பெறப்போகும் குழந்தைகளுடன், நீ மகிழ்ச்சியாக வாழ வேண்டும் என்பதே, என் ஒரே பிரார்த்தனை.

நம் காதல், கை சேராததாக இருக்கலாம். ஆனால், அது தோற்றுப் போகவில்லை. அது, தியாகம் என்ற உயர்ந்த வடிவத்தை அடைந்திருக்கிறது. என் நினைவு உனக்குச் சுமையாக இருக்க வேண்டாம். அது, நீ வாழ்க்கையில் சோர்ந்து போகும்போதெல்லாம், உனக்கு நம்பிக்கையைக் கொடுக்கும் ஒரு மழையின் பாடலாக இருக்கட்டும்.

என்றென்றும் உன் நினைவுகளுடன்,

இளையவன்.

வருண் கடிதத்தைப் படித்து முடித்தபோது, அவன் கன்னங்களில் கண்ணீர் வழிந்தது. இது ஒரு பிரிவின் கடிதம் அல்ல. இது, தன்னலமற்ற, தெய்வீகமான ஒரு காதலின் சாசனம். அவன் நம்ப மறுத்த அந்தக் காதல், அவன் கைகளில், ஒரு ஈரமான கடிதமாக இருந்தது.

பகுதி 7: தூய்மையான விடியல்

வெளியே, மழை முற்றிலுமாக நின்றிருந்தது. சூரியனின் முதல் கிரணங்கள், மேகங்களை விலக்கி, பூமியைத் தொட்டன. அந்தப் பழைய வீட்டின் மீது பட்ட ஒளி, அதை ஒரு தங்கக் கோயில் போல ஒளிரச் செய்தது.

வருண், தன் பெரியப்பாவைப் பார்த்தான். அந்த முதியவரின் கண்களில், இப்போது ஒரு அமைதி இருந்தது. ஒரு தியாகத்தைச் சுமந்ததற்கான வலியும், ஒரு ரகசியத்தைக் காப்பாற்றியதற்கான நிறைவும் கலந்த ஒரு அமைதி. வருண் அவர் கால்களில் விழுந்து வணங்கினான். வார்த்தைகள் எதுவும் தேவைப்படவில்லை.

அவன் சென்னைக்குத் திரும்பியதும், தன் தந்தையிடம் வீட்டை விற்கும் திட்டத்தைக் கைவிட்டுவிட்டதாகச் சொன்னான். அவன் ஒரு புதிய முடிவை எடுத்திருந்தான்.

அவன் தன் கேமராவை எடுத்தான். அவன் ஒரு புதிய ஆவணப்படத்தை இயக்கப் போகிறான். அது, புயலைப் பற்றியோ, பேரிடரைப் பற்றியோ அல்ல. அது, தன் பாட்டியின் புதைக்கப்பட்ட காதலைப் பற்றியது. இளையவன் என்ற ஒரு கவிஞனின் தியாகத்தைப் பற்றியது. மழையில் எழுதப்பட்டு, மழையில் தொலைந்து, மீண்டும் மழையிலேயே கண்டுபிடிக்கப்பட்ட ஒரு கடிதத்தைப் பற்றியது.

அவனுடைய цинизм, அந்தக் காதல் கதையாலும், அந்தப் பெருமழையாலும் அடித்துச் செல்லப்பட்டிருந்தது. அவன் கேமராவை எடுத்து, அந்த வீட்டின் முன் நின்றான். மழையால் கழுவப்பட்டு, சூரிய ஒளியில் பிரகாசித்த அந்த வீட்டைப் பார்த்தான்.

‘மழையில் ஒரு கடிதம்’ – ஒரு காதல் கதையை முடித்து வைத்த அதே மழை, அவனுடைய வாழ்க்கைக்கு ஒரு புதிய தொடக்கத்தைக் கொடுத்திருந்தது.