மோகினி - 5

 

மோகினி - 5: 

தேனாம்பட்டி கிராமத்தின் மாலை நேரங்கள் ஒருவிதமான தனித்துவமான அழகைக் கொண்டிருந்தன. 

பகல் முழுவதும் உழைத்த சூரியன், மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைக்குப் பின்னால் ஓய்வெடுக்கச் செல்லும் நேரம். 

வானம், மஞ்சள், ஆரஞ்சு, சிவப்பு, ஊதா என வர்ணஜாலம் காட்டும். 

பார்க்கவே அந்த காட்சி அவ்வளவு ரம்மியமாக இருந்தது..

வயல்வெளிகளிலிருந்து வீடு திரும்பும் கால்நடைகளின் கழுத்து மணி ஓசையும், பறவைகளின் கீச்சொலிகளும் அந்தி நேரத்தின் மெல்லிய அமைதியுடன் கலந்திருந்தது.

இளஞ்செழியனின் வீடு, ஊரின் மையப்பகுதியிலிருந்து சற்று தள்ளி, சொந்தமான சிறிய விவசாய நிலத்தை ஒட்டி அமைந்திருந்தது. 

அது ஒரு பெரிய ஓட்டு வீடு. 

வாசலில், ஒரு பெரிய வேப்ப மரமும், அதன் அடியில் ஒரு சிமெண்ட் திண்ணையும் கட்டப்பட்டிருந்தது. 

அந்த வீட்டில், செழியனின் தந்தை சுப்ரமணியமும், தாய் சிவகாமியும் வசித்து வந்தனர். 

பரிதி, தன் உரக்கடையை ஆரம்பித்த பிறகு, பாதுகாப்புக்காக கடையின் அருகிலேயே ஒரு சிறிய அறையை எடுத்துத் தங்கியிருந்தாலும், இரவு உணவுக்காகத் தினமும் வீட்டிற்கு வந்துவிடுவான். 

இங்கு வீட்டில் உண்டு விட்டு இரவு உறங்க மட்டும் அங்கு செல்வான்..

செழியன், ஹோட்டல் வேலையின் காரணமாக அங்கேயே தங்கினாலும், வாரத்தில் இரண்டு மூன்று நாட்களாவது வீட்டிற்கு வந்து பெற்றோரைப் பார்த்துச் செல்வது வழக்கம்.

அன்றும் அப்படிதான், செழியன் ஹோட்டலிலிருந்து நேராக வீட்டிற்குத்தான் வந்திருந்தான். 

அவன் உள்ளே நுழைந்தபோது, வீடு வழக்கத்திற்கு மாறாக அமைதியாக இருந்தது. 

ஹாலில், தந்தை சுப்ரமணியம் ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்து, கவலையுடன் எதையோ யோசித்துக் கொண்டிருந்தார். 

அவரை பார்த்து கொண்டே வந்தவன் ஏன் இப்படி இருக்காரு என்று யோசனையுடனே தன் தாய் எங்கே என்று பார்க்க, சமையலறையிலிருந்து பாத்திரங்கள் உருளும் சத்தம் கூட வரவில்லை.

"அப்பா, என்னாச்சு? ஏன் ஒரு மாதிரியா இருக்கீங்க? அம்மா எங்க?" என்று கேட்டான் செழியன், தன் தோளில் இருந்த பையைக் கழற்றி வைத்தபடி.

சுப்ரமணியம் நிமிர்ந்து பார்த்தார். அவர் முகத்தில் அத்தனை சோர்வு. 

"உள்ள பூஜை ரூம்ல இருக்காடா. மத்தியானத்துல இருந்து ஒரே அழுகை. நான் என்ன சொல்லி சமாதானம் பண்றதுன்னே தெரியல," என்றார் ஒரு வித விரக்தியுடன்.

செழியனுக்கு உள்ளுக்குள் 'திக்' என்றது. காரணம் என்னவாக இருக்கும் என்று அவனுக்குப் புரிந்தது. அவன் மெதுவாகப் பூஜை அறையை நோக்கி நடந்தான். அங்கே, விளக்கொளியில், சிவகாமி தரையில் அமர்ந்து, கண்களை மூடி எதையோ முணுமுணுத்து கொண்டிருந்தார். 

கண்கள் இரண்டும் மூடியிருக்க அவரது கன்னங்களில் கண்ணீர்க் கோடுகள் காய்ந்து போயிருந்தன.

"அம்மா," என்று மெதுவாக அழைத்தான்.

அதுவரை தவம் போல் கடவுளிடம் மன்றாடி கொண்டிருந்த சிவகாமியின் கண்கள் திறந்தன. 

தன் மூத்த மகனைப் பார்த்ததும், அடக்கி வைத்திருந்த துக்கம் மீண்டும் பீறிட்டு கொண்டு வந்தது. 

"செழியா... வந்துட்டியாடா," என்று அவர் குரல் உடைந்தது.

"என்னம்மா ஆச்சு? ஏன் அழுதுட்டு இருக்கீங்க?" அவன் அவர் அருகே அமர்ந்தான்.

"நான் அழுகாம என்னடா பண்றது? இன்னைக்கு காலையில, அந்தப் பொள்ளாச்சி வரன் வீட்டுல இருந்து போன் வந்துச்சு. ஜாதகம் பொருந்தி வரலையாம். கல்யாணத்தை நிறுத்திக்கிறதா சொல்லிட்டாங்க," என்று சொல்லிவிட்டு, தன் புடவைத் தலைப்பால் முகத்தை மூடிக்கொண்டு விம்மத் தொடங்கினார்.

செழியன் கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டான். 

இது ஒன்றும் அவனுக்குப் புதிதல்ல. கடந்த இரண்டு வருடங்களில், இது பத்தாவது முறை. எல்லாம் பேசி முடித்து, நிச்சயம் செய்யும் நிலைக்கு வரும்போது, 'செவ்வாய் தோஷம்' என்ற ஒற்றை வார்த்தை, அத்தனையையும் கலைத்துப் போட்டுவிடும்.

"விடுங்கம்மா. அவங்களுக்குக் கொடுத்து வைக்கல. அவ்வளவுதான். இதுக்குப் போய் ஏன் இவ்ளோ வருத்தப்படுறீங்க?" என்றான் அவன், தன் குரலில் இருந்த வலியை மறைத்துக்கொண்டு.

"எப்படிடா வருத்தப்படாம இருக்கிறது? உனக்கு வயசாயிட்டே போகுது. உனக்கு அப்புறம் பரிதி இருக்கான். உனக்கு ஒரு கல்யாணத்தைப் பண்ணி, ஒரு மருமகளை வீட்டுக்குக் கொண்டு வந்து, ஒரு பேரப் பிள்ளையைக் கொஞ்சாம, என் கண்ணை மூடிடுவேனோன்னு பயமா இருக்குடா," சிவகாமியின் ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும் ஒரு தாயின் ஏக்கம் வழிந்தது.

"அம்மா, ப்ளீஸ். இப்படிப் பேசாதீங்க," செழியனின் குரல் தழுதழுத்தது. தன் பெற்றோரின் இந்தக் கவலையைப் பார்ப்பது, அவனுக்கு நரக வேதனையாக இருந்தது. இந்த ஜாதகம், இந்த தோஷம், இந்த சம்பிரதாயங்கள் மீது அவனுக்குத் தீராத கோபம் வந்தது. ஆனால், அதை யாரிடம் காட்டுவது?அப்போது, பரிதி தன் வண்டியை நிறுத்தும் சத்தம் கேட்டது. 

அவன் உற்சாகமாக உள்ளே நுழைந்தான். 

"என்னண்ணே, இன்னைக்கு வீட்டுப் பக்கம்? என்ன விசேஷம்?" என்றவன், அங்கே நிலவிய சூழலைக் கண்டு அமைதியானான்.

"என்னப்பா ஆச்சு?" என்று தன் தந்தையிடம் கேட்டான்.சுப்ரமணியம் நடந்ததைக் கூறினார். 

பரிதியின் முகமும் நொடியில் வாடியது. 

அவன் தன் அண்ணனைப் பார்த்தான். அவன் தோள்கள் துவண்டு போயிருந்தன. சூழலை மாற்றும் விதமாக பரிதி, மெதுவாகத் தன் தாயிடம் சென்றான். 

"அம்மா, எழுந்துரு. இதுக்குப் போய் அழுதுட்டு இருந்தா எல்லாம் சரி ஆகிடுமா? அண்ணனுக்குன்னு ஒருத்தி பொறந்திருப்பா. அவளே அவனைத் தேடி வருவா. நீ கவலைப்படாத," என்றான்.

"எங்கடா வர்றது? வர்றவளையெல்லாம் இந்த ஜாதகத்தில் இருக்கிற செவ்வாய் தோஷம் நெருங்க விட மாட்டேங்குதே," என்று சிவகாமி புலம்பினார்.

"அம்மா, இதெல்லாம் ஒரு விஷயமுன்னு இவ்வளவு வேதனை பட வேண்டிய அவசியம் இல்லை.. அண்ணாக்கு இருக்கிற மாதிரியே செவ்வாய் தோஷம் உள்ள பொண்ணா பாருங்க.. அதை விட்டுட்டு, நீங்களும் கஷ்ட பட்டு அண்ணனையும் சங்கடப்படுத்தாதீங்க..” அவர் முகத்தில் இன்னும் தெளிவு பிறக்காமல் இருக்கவே அவரை உளுக்கியவன், “நீங்க அதையே நினைச்சுட்டு இருக்காதீங்க. வாங்க, பசிக்குது. சாப்பிடலாம்," என்று பேச்சை மாற்ற முயன்றான் பரிதி.

அவன் மனம் முழுவதும், காலையில் சந்தையில் பார்த்த அந்த நீல நிறக் கண்கள்தான் நிறைந்திருந்தன. 

'அவளுக்கும் ஜாதகம், தோஷம் எல்லாம் பார்ப்பாங்களா? இல்லை, பார்த்தாலும் அதையெல்லாம் தாண்டி அவங்க அப்பா அம்மா சம்மதிப்பாங்களா?' ஒரு நொடி, அவன் மனதிற்குள் ஒரு சின்ன பயம் எட்டிப் பார்த்தது. 

தன் அண்ணனின் நிலையைக் கண்டபோது, காதல் எவ்வளவு அழகோ, அவ்வளவு சிக்கலானது என்றும் அவனுக்குத் தோன்றியது.சிவகாமியைச் சமாதானப்படுத்தி, இரவு உணவிற்காக அனைவரும் அமர்ந்தனர். ஆனால், யாருக்கும் சரியாகச் சாப்பாடு இறங்கவில்லை. சிவகாமி, தன் தட்டில் இருந்ததை வெறுமனே பிசைந்து கொண்டிருந்தார்.

"நான் ஒண்ணு சொல்லட்டுமா?" என்றார் சுப்ரமணியம் அமைதியைக் கலைத்து.எல்லோரும் அவரைப் பார்த்தனர்."நம்ம முகிலன் இருக்கான்ல... அவனோட அப்பாவுக்கு தூரத்துச் சொந்தமாம், பக்கத்து ஊர்ல. ஒரு பொண்ணு இருக்கு. பேரு மாதுரி. நல்ல குணமான பொண்ணுன்னு ஊரே சொல்லுது. படிச்சிருக்கு. அந்த பொண்ணு ஜாதகத்துலயும் இதே மாதிரி தோஷம் இருக்குன்னு கேள்விப்பட்டேன். நாம ஒரு வார்த்தை கேட்டுப் பார்த்தா என்ன?"செழியன் நிமிர்ந்து பார்த்தான். 

"அப்பா, ப்ளீஸ். இப்போதைக்கு கல்யாணப் பேச்சே வேண்டாம். எனக்குப் பிடிக்கல."

"ஏண்டா பிடிக்கல? உனக்காகத்தானே நாங்க பேசுறோம்? தோஷத்தோட இருக்கிற பொண்ணைத் தேடிக் கண்டுபிடிக்கிறது எவ்வளவு கஷ்டம் தெரியுமா? இது ஏதோ கடவுளாப் பாத்துக் கொண்டு வந்து சேர்க்கிற சம்பந்தம் மாதிரி தெரியுது," என்றார் சிவகாமி ஆர்வத்துடன்.

"அம்மா, அந்தப் பொண்ணு யாரு, என்னன்னு தெரியாது. அவங்க என்ன நினைப்பாங்களோ? எதுக்கு இந்த வேண்டாத வேலை?" செழியன் எரிச்சலுடன் கேட்டான்.

"ஏன் தெரியாது? முகிலன் கிட்ட கேட்டா, அந்தப் பொண்ணைப் பத்தி எல்லா விவரமும் சொல்லப் போறான். நாளைக்கே நான் முகிலன் அப்பாகிட்ட பேசுறேன்," சிவகாமி ஒரு முடிவுக்கு வந்தவள் போலப் பேசினாள்.

"அம்மா, நான் சொல்றதைக் கொஞ்சம் கேளுங்க. எனக்கு இப்போ கல்யாணமே வேண்டாம். இந்த தோஷம், ஜாதகம்னு சொல்லி, என் வாழ்க்கையை நீங்களே ஒரு சுமையா மாத்திட்டீங்க. நான் நிம்மதியா இருக்கணும்னா, கொஞ்ச நாளைக்கு இந்தப் பேச்சை எடுக்காதீங்க. ப்ளீஸ்," செழியன் கிட்டத்தட்டக் கெஞ்சினான்.

அவன் பாட்டிற்கு எழுந்து, சாப்பிடாமலேயே கைகளைக் கழுவிவிட்டு, வெளியே திண்ணைக்குச் சென்று அமர்ந்தான். வானில், முழு நிலவு பிரகாசமாக ஒளிர்ந்தது. ஆனால், அதன் வெளிச்சம் கூட அவன் மனதின் இருளைப் போக்கவில்லை.

சிறிது நேரம் கழித்து, பரிதி அவன் அருகே வந்து அமர்ந்தான். "அண்ணே, அம்மா பேசுனதுக்குக் கோவிச்சுக்காத. அவங்க நம்ம நல்லதுக்குத்தானே பேசுறாங்க."

"எனக்குத் தெரியும்டா. ஆனா, இது நல்லது மாதிரி தெரியல. ஒரு நோய்க்கு மருந்து தேடுற மாதிரி, தோஷம் இருக்கிற பொண்ணைத் தேடுறாங்க. இது கல்யாணமா இல்ல வியாபாரமா? ஒரு பொண்ணோட வாழ்க்கையை, என் ஜாதகத்துக்காகப் பலி கொடுக்க நான் தயாரா இல்லை."

"அண்ணே, நீ தப்பா புரிஞ்சுக்கிற. அவங்க ஜாதகத்துலயும் தோஷம் இருக்குன்னு அப்பா சொன்னார்ல? அப்போ இது ரெண்டு பேருக்கும் பொருந்திப் போகும்தானே? இதுல பலி கொடுக்க என்ன இருக்கு?"

"எனக்கு இதிலெல்லாம் நம்பிக்கை இல்லைடா. உனக்குத் தெரியும்தானே?"

"உனக்கு நம்பிக்கை இல்லை. ஆனா, அப்பா அம்மாவுக்கு இருக்குண்ணே. அவங்க சந்தோஷத்துக்காக, ஒரு தடவை அந்தப் பொண்ணைப் போய்ப் பார்த்துட்டுத்தான் வரலாமே. பிடிக்கலைன்னா வேண்டாம்னு சொல்லிடலாம். அதுல என்ன தப்பு?" பரிதி நிதானமாகப் பேசினான்.

செழியன் அமைதியாக இருந்தான். 

தம்பி சொல்வதிலும் ஒரு நியாயம் இருப்பதாக அவனுக்குத் தோன்றியது. தன் பிடிவாதத்தால், பெற்றோரை மேலும் காயப்படுத்த அவன் விரும்பவில்லை.

"சரிடா. அவங்க ஆசைக்காக, நான் போய்ப் பார்க்கிறேன். ஆனா, எனக்குப் பிடிக்கலைன்னா, நீங்க யாரும் என்னைக் கட்டாயப்படுத்தக் கூடாது. இதுதான் என் கடைசி கண்டிஷன்," என்றான் செழியன் ஒரு நீண்ட பெருமூச்சுடன்.

பரிதிக்கு தன் தமையன் இவ்வளவு இறங்கி வந்ததே சந்தோஷமாக இருந்தது. 

"சரிண்ணே. நான் அம்மாகிட்ட சொல்றேன்."

அவன் உள்ளே சென்றதும், செழியன் மீண்டும் தனிமையில் ஆழ்ந்தான். 

'மாதுரி'. அந்தப் பெயர் அவன் மனதில் எந்த ஒரு சலனத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை. 

அது, அவனது பிரச்சனையைத் தீர்க்கப் போகும் ஒரு தீர்வாக மட்டுமே தெரிந்தது. 

அந்தத் தீர்வின் பின்னால், தன் நண்பன் முகிலனின் வாழ்நாள் காதல் ஒளிந்திருக்கிறது என்றோ, தன் விதி வேறு பெண்ணுடன் பிணைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்றோ அவன் கனவிலும் நினைக்கவில்லை.

அவன் தன் பைக்கை எடுத்துக்கொண்டு ஹோட்டலுக்குக் கிளம்பினான். ஹோட்டலை அடைந்தபோது, மணி பத்தைத் தாண்டியிருந்தது. வரவேற்பறை அமைதியாக இருந்தது. 

அவன் தன் அறைக்குச் செல்ல மாடிப் படிகளில் ஏறும்போது, இரண்டாவது மாடி பால்கனியிலிருந்து மெல்லிய சிரிப்பொலி கேட்டது.

அங்கே, மோனாவும் எம்மாவும் நின்று பேசிக்கொண்டிருந்தனர். மோனா, தன் கைப்பேசியில் பாட்டியிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தாள். 

"ஆமா பாட்டி, நாங்க நல்லா இருக்கோம். ஊர் ரொம்ப அழகா இருக்கு... இங்க சாப்பாடு... ம்ம்... உங்க தோசை மாதிரி இல்லை. ஆனா, நல்லா இருக்கு... ஆங்... ஹோட்டல் மேனேஜரா? அவரு... ஒரு மாதிரி கடுஸ்... பிடிவாதக்காரர்... ஆனா, ஹோட்டல் நல்லா இருக்கு. நீங்க கவலைப்படாதீங்க..." என்று அவள் சிரித்துக்கொண்டே பேசுவதைச் செழியன் கேட்டான்.

அவள் சொன்ன 'கடுஸ்' என்ற வார்த்தை, அவன் காதுகளில் தெளிவாக விழுந்தது. அவன் முகம் இறுகியது. அவளது சிரிப்பு, அவளது கவலையற்ற பேச்சு, எல்லாம் சேர்ந்து அவனது எரிச்சலை அதிகரித்தன. 

'இவளுக்கு என்னை பற்றி என்ன தெரியும்? ஜாலியா ஊர் சுத்த வந்திருக்கா. கவலைன்னா என்னன்னு தெரியுமா இவளுக்கு?' என்று மனதுக்குள் கறுவிக்கொண்டான்.

அவள் செழியனைப் பற்றிப் பேசியதை அவன் கேட்டு விட்டான் என்பதை அறியாமல், தன் பாட்டியிடம் தொடர்ந்து சிரித்துப் பேசிக்கொண்டிருந்தாள். 

அந்தச் சிரிப்பொலி, அன்று இரவு செழியனுக்கு ஒரு சித்திரவதையாக ஒலித்தது. ஒருபுறம், 'செவ்வாய் தோஷம்' என்ற சுமை. மறுபுறம், இந்த 'திமிர் பிடித்த' பெண்ணின் அலட்சியம். தன் வாழ்க்கை, ஏன் இவ்வளவு சிக்கலாக இருக்கிறது என்று எண்ணியபடி, அவன் தன் அறைக்குள் சென்று கதவை ஓங்கிச் சாத்தினான்.

அந்த ஓசை, பால்கனியில் நின்றிருந்த மோனாவின் காதுகளிலும் விழுந்தது. 

அவள் பேசி முடித்துவிட்டு, "என்ன சத்தம் அது?" என்று எம்மாவிடம் கேட்டாள்.

"தெரியலக்கா. யாரோ கதவைச் சாத்துற சத்தம் மாதிரி இருந்துச்சு."

மோனா தோள்களைக் குலுக்கினாள். 

"இந்த ஹோட்டல்ல, அந்த மேனேஜரைத் தவிர வேற யாரு இப்படி நடந்துக்கப் போறா? சரியான காட்டுமிராண்டி," என்று முணுமுணுத்தாள்.

அவர்கள் இருவருக்கும் தெரியாது, அந்த ஓங்கிச் சாத்தப்பட்ட கதவின் ஒலி, அவர்களின் எதிர்காலங்கள் மோதப் போவதன் முதல் அறிகுறி என்று.

மனம் மயங்கும் …