ஒரு தவறான அழைப்பு

 

ஒரு தவறான அழைப்பு

பகுதி 1: எண்களால் ஆன கோட்டை

ஆகாஷின் உலகம், துல்லியமான எண்களாலும், மாற்ற முடியாத தர்க்கங்களாலும் கட்டப்பட்டது. நாற்பது வயதான அவன், சென்னையின் ஒரு பெரிய மென்பொருள் நிறுவனத்தில் ஒரு முக்கியப் பதவியில் இருந்தான். அவனது வாழ்க்கை, அவனுடைய கணினியில் ஓடும் நிரல்களைப் போலவே, கச்சிதமாக, ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டு, உணர்ச்சிகளுக்கு இடமின்றி இயங்கிக்கொண்டிருந்தது.

அவனது வீடு, நகரின் மையத்தில் இருந்த ஒரு விலையுயர்ந்த அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பின் பதினைந்தாவது மாடியில் இருந்தது. அது ஒரு வீடு என்பதை விட, ஒரு ஆய்வகம் என்பதே சரி. தேவையற்ற ஒரு பொருள் கூட அங்கே இருக்காது. சுவர்களில் வர்ணங்களோ, புகைப்படங்களோ கிடையாது. எல்லாம் வெள்ளை, கருப்பு, சாம்பல் நிறங்களில் இருந்தன. அவனது வாழ்க்கை, ஒரு கருப்பு-வெள்ளைத் திரைப்படம் போல, வண்ணங்களை இழந்து ஐந்து வருடங்கள் ஆகிவிட்டன.

ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்பு, ஒரு மழை பெய்த இரவில், ஒரு சாலை விபத்து அவனிடமிருந்து அவனுடைய வண்ணங்கள் அனைத்தையும் பறித்துக்கொண்டது. அவன் மனைவி மாயாவையும், மகள் அனுவையும். அந்த விபத்து நடந்த காரை ஓட்டியது அவன். அந்த ஒரு நொடியின் கவனச் சிதறல், அவனை உயிருடன் விட்டுவிட்டு, அவன் உயிரை மட்டும் எடுத்துச் சென்றுவிட்டது. அன்றிலிருந்து, அவன் தன்னைச் சுற்றி ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத கோட்டையைக் கட்டிக்கொண்டான். அந்தத் துயரத்தின் நினைவுகள் உள்ளே வராதபடி, புதிய உறவுகள் உள்ளே நுழையாதபடி, ஒரு எண்களால் ஆன கோட்டையை அவன் எழுப்பியிருந்தான்.

அவனது நாட்கள் ஒரே மாதிரியானவை. காலை ஐந்து மணிக்கு அலாரம் ஒலிக்கும். ஒரு மணி நேர உடற்பயிற்சி. புரதச்சத்து பானம். ஒன்பது மணிக்கு அலுவலகம். இடைவிடாத வேலை. இரவு ஒன்பது மணிக்கு வீடு. சமைத்து வரவழைக்கப்பட்ட இரவு உணவு. பிறகு, அடுத்த நாளுக்கான திட்டமிடல். தூங்குவதற்கு முன், ஒரு சில ஆங்கிலப் பொருளாதார இதழ்கள். இதில், உணர்ச்சிகளுக்கோ, எதிர்பாராத நிகழ்வுகளுக்கோ, மனிதர்களுக்கோ இடமே இல்லை.

அன்று இரவு, பதினொன்றரை மணி. வெளியே, ஐந்து வருடங்களுக்கு முந்தைய அந்த இரவைப் போலவே, அடைமழை பெய்துகொண்டிருந்தது. ஆகாஷ், அடுத்த வாரத்திற்கான தன் வேலைத் திட்டத்தை சரிபார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அப்போது, அவனது கைப்பேசி சிணுங்கியது. அவனுக்கு அந்த நேரத்தில் அழைப்புகள் வருவது அபூர்வம். அதுவும், ஒரு அறிமுகமில்லாத எண்ணிலிருந்து.

அவன் எரிச்சலுடன் அழைப்பை ஏற்றான். “ஹலோ?”

மறுமுனையில், ஒரு பெண்ணின் பதட்டமான, அழுகையுடன் கலந்த குரல் கேட்டது. “ஹலோ… ராம் மெடிக்கல்ஸா?”

“இல்ல. தவறான அழைப்பு,” என்று கூறி, அழைப்பைத் துண்டிக்கப் போனான் ஆகாஷ்.

“ஐயோ, ப்ளீஸ் வெச்சிடாதீங்க!” அந்தக் குரல் கெஞ்சியது. “ஒரு குழந்தைக்கு முடியல. மூச்சுத் திணறுது. ஆஸ்துமா அட்டாக். ‘டெரிஃபிலின்’ ஊசி வேணும். இங்க எந்த மருந்தகத்துளையும்ய இல்ல. ப்ளீஸ், கொஞ்சம் ஹெல்ப் பண்ணுங்க. குழந்தை பேரு அனு… அவளுக்கு மூச்சு நின்னுடும் போல இருக்கு…”

அந்தக் கடைசி வார்த்தைகள், ஆகாஷின் இதயத்தில் ஒரு இரும்பு ஈட்டியைப் போலப் பாய்ந்தன. அனு. அதே பெயர். அவனது செவிகளில், அந்த மழைச் சத்தத்தையும் மீறி, ஐந்து வருடங்களுக்கு முந்தைய அந்த ஆம்புலன்ஸ் சத்தம் ஒலித்தது. அவனது கைகள் நடுங்கின. அவனது தர்க்கக் கோட்டை, அந்த ஒரு வார்த்தையில் விரிசல் கண்டது.

“ஹலோ… ஹலோ… இருக்கீங்களா?” மறுமுனையில் அந்தக் குரல் பதறியது.

ஆகாஷ், தன் வாழ்நாளில் முதல் முறையாக, தன் திட்டமிடப்பட்ட வாழ்க்கைக்கு வெளியே ஒரு அடி எடுத்து வைத்தான். “நான் ராம் மெடிக்கல்ஸ் இல்ல. ஆனா… நான் உதவி செய்ய চেষ্টা பண்றேன். எந்த ஹாஸ்பிடல் நீங்க?”

அவன் குரல், பல வருடங்களுக்குப் பிறகு, உணர்ச்சியின் மெல்லிய சாயலுடன் ஒலித்தது. அந்த ஒரு தவறான அழைப்பு, அவனது கருப்பு-வெள்ளை உலகின் மீது, ஒரு வண்ணத்துளியை வீசியெறிந்துவிட்டது.

பகுதி 2: மழையில் ஒரு பயணம்

மறுமுனையில் பேசிய அந்தப் பெண்ணின் பெயர் மாதவி. அவள் ஒரு சிறிய ஊரில் உள்ள அரசுப் பள்ளியின் ஆசிரியை. அனு, அவளுடைய மாணவி. பெற்றோர் இல்லாத அனாதைக் குழந்தை. அந்தப் பள்ளியின் விடுதியில் தங்கிப் படிக்கிறாள். மாதவிக்கு, அனு மகளைப் போல.

அந்த ஊரில் இருந்த சிறிய அரசு மருத்துவமனையில், அந்த இரவு நேரத்திற்குத் தேவையான வசதிகள் இல்லை. அந்த ஊசியும் கையிருப்பில் இல்லை. யாரிடம் உதவி கேட்பது என்று தெரியாமல், பதட்டத்தில், ஒரு மெடிக்கல் ஏஜென்டின் எண்ணை அவசரமாக டயல் செய்தபோது, ஒரு எண் தவறி, அது ஆகாஷுக்குச் சென்றிருக்கிறது.

ஆகாஷ், அவளிடமிருந்து எல்லா விவரங்களையும் வாங்கிக்கொண்டான். “நான் பார்க்கிறேன். பத்து நிமிஷத்துல கூப்பிடுறேன். தைரியமா இருங்க,” என்று கூறிவிட்டு, அழைப்பைத் துண்டித்தான்.

அடுத்த சில நிமிடங்கள், ஆகாஷ் ஒரு இயந்திரம் போலச் செயல்பட்டான். தன் மடிக்கணினியைத் திறந்து, சென்னையின் 24 மணி நேர மருந்தகங்களின் பட்டியலை எடுத்தான். தன் நிறுவனத்தின் சில உயர் அதிகாரிகளுக்கு போன் செய்து, மருத்துவத் தொடர்புகளை விசாரித்தான். ஐந்தாவது நிமிடத்தில், அந்த ஊசி, அடையாறில் உள்ள ஒரு பெரிய மருந்தகத்தில் கையிருப்பில் இருப்பது தெரிந்தது.

அவன் மீண்டும் மாதவிக்கு போன் செய்தான். “ஊசி கிடைச்சிருச்சு. நான் வாங்கிட்டு, அங்க வர எவ்வளவு நேரமாகும்?”

“ஐயோ, நீங்க எதுக்கு சார் வரீங்க? அது ரொம்பத் தூரம். இங்க பக்கத்துல யாரையாவது அனுப்ப முடியுமான்னு பாருங்க.”

“பரவாயில்லை. நான் வர்றேன்,” என்று சொல்லிவிட்டு, ஆகாஷ் தன் கார் சாவியை எடுத்தான். ஏன் இதைச் செய்கிறோம் என்று அவனுக்கே தெரியவில்லை. இது ஒரு ‘லாஜிஸ்டிகல் பிராப்ளம்’. அதைத் தீர்க்க வேண்டும். அவ்வளவுதான். அவன் தனக்குத்தானே சமாதானம் சொல்லிக்கொண்டான்.

காரில் செல்லும்போது, மழையின் வேகம் அதிகரித்தது. காரின் வைப்பர்கள், கண்ணாடியில் வழியும் நீரைத் துடைக்கத் துடைக்க, ஆகாஷின் மனதில், நினைவுகள் வழிந்தன. அதே போன்ற ஒரு மழை இரவு. மாயாவின் சிரிப்பு. பின் சீட்டில் உறங்கிக்கொண்டிருந்த குட்டி அனு. ஒரு வளைவில், எதிரே வந்த லாரியின் வெளிச்சம். டமாரென்று ஒரு சத்தம். பிறகு, எல்லாம் இருள்.

ஆகாஷுக்கு மூச்சு முட்டியது. அவன் காரை ஓரமாக நிறுத்திவிட்டு, ஸ்டியரிங் மீது தலையை வைத்து ஆழமாகச் சுவாசித்தான். ‘வேண்டாம் ஆகாஷ். இப்போது அதைப் பற்றி யோசிக்காதே. ஒரு குழந்தை காத்திருக்கிறது.’

அவன் மீண்டும் காரைக் கிளப்பினான். அந்த இரண்டு மணி நேரப் பயணம், அவனுக்கு இரண்டு யுகங்கள் போல நீண்டது. அது வெறும் பயணம் அல்ல. அது அவன் கடந்த காலத்திற்குள் சென்று மீண்டு வரும் ஒரு தவம்.

அவன் அந்தச் சிறிய ஊரின் அரசு மருத்துவமனையை அடைந்தபோது, மணி அதிகாலை இரண்டு. மருத்துவமனையின் வாசலில், ஒரு பெண் முகம் சிவந்து, களைத்துப் போய், அங்கும் இங்கும் நடந்துகொண்டிருந்தாள். அது மாதவியாகத்தான் இருக்க வேண்டும்.

ஆகாஷ் காரில் இருந்து இறங்கி, கையில் மருந்துப் பெட்டியுடன் அவளை நெருங்கினான். 

“மாதவி?”

அவள் நிமிர்ந்து பார்த்தாள். “நீங்களா? நீங்களே வந்துட்டீங்களா?” அவள் குரலில் நன்றியும், ஆச்சரியமும்.

ஆகாஷ் அதிகம் பேசவில்லை. மருந்துப் பெட்டியை அவளிடம் கொடுத்துவிட்டு, “சீக்கிரம் உள்ள போங்க,” என்றான்.

“ரொம்ப நன்றி சார். உங்களுக்கு எப்படி நன்றி சொல்றதுன்னே தெரியல. பணத்தை…”

“அதெல்லாம் பரவாயில்லை,” என்று அவளை இடைமறித்துவிட்டு, ஆகாஷ் தன் காரை நோக்கித் திரும்பினான். அந்தச் சூழலை அவனால் ஒரு நொடி கூடத் தாங்க முடியவில்லை. குழந்தைகளின் அழுகுரல், மருந்து வாசனை, உறவினர்களின் சோகமான முகங்கள். அவன் அந்த இடத்தை விட்டுத் தப்பித்தால் போதும் என்று இருந்தது.

அவன் காரில் ஏறி அமர்ந்தபோது, மாதவி ஓடிவந்து, “சார், உங்க பேராவது சொல்லுங்க,” என்றாள்.

அவன் ஒரு கணம் யோசித்துவிட்டு, “ஆகாஷ்,” என்று கூறிவிட்டு, காரைக் கிளப்பினான். அவன் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை. ஆனால், கண்ணாடியில், மாதவி அவன் காரையே பார்த்துக்கொண்டு, கைகூப்பி நிற்பது தெரிந்தது.

அவனது கோட்டை, இப்போது முற்றிலுமாகத் தகர்க்கப்பட்டுவிட்டது.

பகுதி 3: மெளனத்தின் எதிரொலி

ஆகாஷ் தன் வீட்டிற்குத் திரும்பியபோது, விடியத் தொடங்கியிருந்தது. அவன் தன் படுக்கையில் விழுந்தான். ஆனால், உறக்கம் அவனைத் தழுவவில்லை. அவன் காதுகளில், மாதவியின் பதட்டமான குரலும், மருத்துவமனையின் ஒலிகளும் எதிரொலித்துக்கொண்டே இருந்தன. அனு என்ற பெயர், அவன் இதயத்தில் ஒரு மந்திரம் போல ஒலித்தது.

அடுத்த இரண்டு நாட்கள், அவனால் வேலையில் கவனம் செலுத்த முடியவில்லை. அவனது கச்சிதமான உலகம், அந்த ஒரு தவறான அழைப்பால் கலைந்து போயிருந்தது. அவன் மனதிற்குள் ஒரு போராட்டம் நிகழ்ந்தது. ‘ஏன் உதவினாய்? அது உன் பிரச்சனை இல்லையே. இனி இதைப் பற்றி யோசிக்காதே. பழையபடி உன் வாழ்க்கையை வாழ்.’ ஆனால், அவனால் முடியவில்லை. அனு என்ற அந்தக் குழந்தை என்ன ஆனாள் என்று தெரிந்துகொள்ள அவன் மனம் தவித்தது.

மூன்றாவது நாள் மாலை, அவனுக்கு அந்த எண்ணிலிருந்து ஒரு குறுஞ்செய்தி வந்தது.

“சார், நான் மாதவி பேசுறேன். அனு இப்போ நல்லா இருக்கா. அவ உங்களைப் பத்திதான் கேட்டுக்கிட்டு இருக்கா. அவளைக் காப்பாத்துன ‘போன் ஏஞ்சல்’ யாருன்னு கேக்குறா. உங்களுக்கு எப்படி நன்றி சொல்றதுன்னு எனக்குத் தெரியல. நீங்க ஒரு உயிரைக் காப்பாத்திருக்கீங்க.”

அந்தச் செய்தியைப் படித்ததும், ஆகாஷின் இதயத்தில் பல வருடங்களாக உறைந்து கிடந்த பனிப்பாறை, மெல்ல உருகத் தொடங்கியது. ‘போன் ஏஞ்சல்’. அவன் உதடுகளில், அவனுக்கே தெரியாமல் ஒரு மெல்லிய புன்னகை அரும்பியது.

அவன், தன் இயல்புக்கு மாறாக, அந்தச் செய்திக்கு பதிலளித்தான்.

“அவள் நலமாக இருப்பதை அறிந்து மகிழ்ச்சி.”

அது ஒரு சிறிய பதில்தான். ஆனால், அது ஒரு புதிய அத்தியாயத்தின் தொடக்கம். அன்று இரவு, மாதவியும், ஆகாஷும் நீண்ட நேரம் குறுஞ்செய்திகளில் பேசிக்கொண்டார்கள். ஆகாஷ், மாதவியைப் பற்றியும், அனுவைப் பற்றியும், அவர்கள் வசிக்கும் அந்தச் சிறிய அனாதை இல்லத்தைப் பற்றியும் தெரிந்துகொண்டான்.

மாதவியின் அர்ப்பணிப்பு, அவளுடைய மாணவர்களின் மீதான பாசம், அவளுடைய எளிமையான வாழ்க்கை, எல்லாம் ஆகாஷுக்குப் புதிதாக இருந்தன. பணத்தையும், பதவியையும் மட்டுமே வெற்றியாகக் கருதிய அவனுக்கு, மாதவியின் வாழ்க்கை ஒரு புதிய பாடத்தைக் கற்றுக்கொடுத்தது.

அவன் அந்த அனாதை இல்லத்திற்கு, ஆன்லைனில் ஒரு பெரிய தொகையை நன்கொடையாக அனுப்பினான். தன் பெயரை வெளியிட வேண்டாம் என்றும் குறிப்பிட்டுவிட்டான்.

சில நாட்கள் கழித்து, மாதவி அவனை அழைத்தாள். “சார், நீங்க செஞ்ச உதவி ரொம்பப் பெருசு. ஆனா, அனு உங்களைப் பார்க்கணும்னு ஒரே அடம் பண்றா. அவ உங்களுக்கு தேங்க்ஸ் சொல்லணும்னு ஒரு கார்ட் செஞ்சு வச்சிருக்கா. ஒரே ஒரு தடவை வந்துட்டுப் போக முடியுமா?”

ஆகாஷ் தயங்கினான். மீண்டும் அந்தச் சூழலை எதிர்கொள்ள வேண்டுமா? ஒரு குழந்தையை, அதுவும் அனு என்ற பெயருள்ள குழந்தையை நேரில் பார்க்க வேண்டுமா? அவன் மனம் பயந்தது. ஆனால், மாதவியின் குரலில் இருந்த உரிமையையும், அன்பையும் அவனால் தட்ட முடியவில்லை.

“சரி, வர்றேன்,” என்றான். அது, அவன் தன் கோட்டையை விட்டு முழுமையாக வெளியேறும் முதல் படியாக இருந்தது.

பகுதி 4: சந்திப்பு

அந்த வார இறுதியில், ஆகாஷ் அந்தச் சிறிய ஊரை நோக்கிப் பயணம் செய்தான். சென்னையின் கான்கிரீட் காடுகளுக்குப் பழகிப் போன அவன் கண்களுக்கு, அந்த ஊரின் பசுமையும், அமைதியும் ஆச்சரியமாக இருந்தன.

மாதவி குறிப்பிட்ட அந்த இல்லம், ஒரு சிறிய, பழமையான கட்டிடம். ஆனால், அது சுத்தமாகவும், குழந்தைகளின் சிரிப்பொலிகளால் நிறைந்தும் இருந்தது. வாசலிலேயே மாதவி அவனுக்காகக் காத்திருந்தாள். அவளை நேரில் பார்த்தபோது, ஆகாஷுக்கு ஒரு மெல்லிய குற்றவுணர்ச்சி ஏற்பட்டது. அவள் முகத்தில் தெரிந்த সারল্যமும், அவள் கண்களில் தெரிந்த ஒளியும், அவன் இதுவரை சந்தித்த எந்தப் பெண்ணிடமும் கண்டிராத ஒன்று.

“வாங்க சார்,” என்று புன்னகையுடன் வரவேற்றாள் மாதவி.

அவள் அவனை உள்ளே அழைத்துச் சென்றாள். அங்கே, சுமார் இருபது குழந்தைகள் விளையாடிக்கொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள் எல்லாரும் அவனை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தார்கள். மாதவி, ஒரு சிறிய, மெலிந்த தேகம் கொண்ட, ஆனால் சுறுசுறுப்பான கண்களை உடைய ஒரு சிறுமியிடம் அவனை அழைத்துச் சென்றாள்.

“அனு, இவர்தான் அன்னிக்கு உனக்கு ஹெல்ப் பண்ண ‘போன் ஏஞ்சல்’ அங்கிள்.”

அனு, பயத்துடன் அவனைப் பார்த்தாள். பிறகு, மெதுவாக அவனிடம் ஒரு கையால் வரையப்பட்ட வாழ்த்து அட்டையை நீட்டினாள். அதில், ஒரு தேவதையின் படமும், “நன்றி ஏஞ்சல் அங்கிள்” என்றும் எழுதப்பட்டிருந்தது.

ஆகாஷ் அந்த அட்டையை வாங்கிக்கொண்டான். அவன் கண்கள், அந்தச் சிறுமி அனுவையே பார்த்தன. அதே துறுதுறுப்பான கண்கள். அதே மழலைக் குரல். ஒரு நொடி, அவனுக்குத் தன் மகள் அனுவே தன் முன் நிற்பது போலிருந்தது. அவன் கண்கள் கலங்கின. அவன் தன் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு, அனுவின் தலையை மெதுவாக வருடினான். “நல்லா இருக்கியாமா?”

“ம்ம்… நல்லா இருக்கேன் அங்கிள். நீங்கதான் எனக்கு ஊசி வாங்கிட்டு வந்தீங்களா?”

“ஆமாம்,” என்றான் ஆகாஷ், குரல் தழுதழுக்க.

அந்தச் சந்திப்பு, ஆகாஷின் ஆன்மாவில் ஒரு பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. அவன் பல வருடங்களாகத் தனக்குள் பூட்டி வைத்திருந்த துயரத்தின் கதவுகள், அந்தச் சிறுமியின் அன்பான பேச்சில் மெல்லத் திறந்துகொண்டன. அவன் அந்த இல்லத்துக் குழந்தைகளுடன் நேரம் செலவிட்டான். அவர்களுடன் பேசினான், விளையாடினான். மாதவி, தூரத்திலிருந்து இதையெல்லாம் ஆச்சரியத்துடனும், மகிழ்ச்சியுடனும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அன்று மாலை, கிளம்புவதற்கு முன், ஆகாஷும், மாதவியும் அந்த இல்லத்தின் தோட்டத்தில் அமர்ந்து பேசினார்கள்.

“உங்களுக்கு எப்படி நன்றி சொல்றதுன்னே தெரியல ஆகாஷ்,” என்றாள் மாதவி. அவள் இப்போது அவனை ‘சார்’ என்று அழைக்கவில்லை.

“நீங்கதான் எனக்கு நன்றி சொல்லணும் மாதவி. நான் இழந்த எதையோ, இங்க வந்து பார்த்த மாதிரி இருக்கு.”

அவன் முதல் முறையாக, தன் கடந்த காலத்தைப் பற்றி, தன் இழப்பைப் பற்றி அவளிடம் பேசினான். மாதவி, அமைதியாக, அவன் வலிகள் அனைத்தையும் உள்வாங்கிக்கொண்டு கேட்டாள். அவள் ஆறுதல் சொல்லவில்லை. ஆனால், அவள் பார்வையில் இருந்த புரிதலும், கனிவும், எந்த ஆறுதல் வார்த்தைகளை விடவும் மேலானதாக இருந்தது.

“நீங்க ஒரு நல்ல மனுஷன் ஆகாஷ். உங்க வலிதான் உங்களை இப்படி இறுக்கமா மாத்திருக்கு. ஆனா, உங்க உள்ளுக்குள்ள ஒரு பெரிய கருணை இருக்கு. அதை அன்னிக்கு ராத்திரி அந்த போன் கால் வெளிக் கொண்டு வந்துருச்சு,” என்றாள் மாதவி.

அவர்கள் ஒருவரையொருவர் ஆழமாகப் புரிந்துகொண்ட தருணம் அது.

பகுதி 5: ஒரு புதிய அழைப்பு

ஆகாஷ் சென்னைக்குத் திரும்பியபோது, அவன் ஒரு புதிய மனிதனாகத் திரும்பியிருந்தான். அவனது உலகம் இப்போது கருப்பு-வெள்ளையாக இல்லை. அதில், அனுவின் சிரிப்பு, மாதவியின் கனிவு, அந்தக் குழந்தைகளின் அன்பு எனப் பல வண்ணங்கள் கலந்திருந்தன.

அவனது வாழ்க்கையின் தாளகதி மாறியது. அவன் இப்போது வார இறுதி நாட்களில், அந்த இல்லத்திற்குச் செல்லத் தொடங்கினான். தன் மென்பொருள் அறிவைப் பயன்படுத்தி, அந்த இல்லத்திற்காக ஒரு இணையதளத்தை உருவாக்கினான். அதன் மூலம், பல நல்ல உள்ளங்களிடமிருந்து நன்கொடைகள் வரத் தொடங்கின. அவன் அந்தக் குழந்தைகளின் கல்விச் செலவை ஏற்றான்.

அவனது வீடு, இப்போது ஓர் ஆய்வகம் போல இல்லை. அதில், அனு வரைந்த அந்த வாழ்த்து அட்டை, குளிர்சாதனப் பெட்டியின் மீது ஒட்டப்பட்டிருந்தது. குழந்தைகளின் புகைப்படங்கள், அவன் மேஜையை அலங்கரித்தன. பல வருடங்களுக்குப் பிறகு, அவன் தன் மனைவி மாயா மற்றும் மகள் அனுவின் புகைப்படத்தை எடுத்து, தன் படுக்கையறை மேஜையின் மீது வைத்தான். இப்போது, அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்க்கும்போது, அவனுக்குப் பழைய குற்றவுணர்ச்சி ஏற்படவில்லை. மாறாக, ஒரு மெல்லிய சோகத்துடன் கலந்த அன்பு மட்டுமே மிஞ்சியிருந்தது.

அவனுக்கும், மாதவிக்கும் இடையிலான நட்பு, தொலைபேசி அழைப்புகளிலும், சந்திப்புகளிலும் வளர்ந்து, ஒரு அழகான, பெயரிடப்படாத உறவாக மாறியிருந்தது. அது காதலை விட ஆழமானதாக, நட்பை விட மேலானதாக இருந்தது.

ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை மாலை. ஆகாஷ் தன் பால்கனியில் நின்றுகொண்டு, சூரியன் மறைவதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். ஐந்து வருடங்களுக்குப் பிறகு, அவன் ஒரு சூரிய அஸ்தமனத்தின் அழகை ரசித்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது கசப்புகளும், வலிகளும், அந்த அந்தி வானத்தின் வண்ணங்களில் கரைந்து போவது போலிருந்தது.

அப்போது, அவன் கைப்பேசி ஒலித்தது. திரையில், ‘மாதவி’ என்று பெயர் ஒளிர்ந்தது.

அவன் புன்னகையுடன் அழைப்பை ஏற்றான். “சொல்லு மாதவி.”

மறுமுனையில், மாதவியின் மகிழ்ச்சியான குரல் கேட்டது.

அந்த உரையாடல், அவர்களுக்குள் பாயும் ஒரு நதியைப் போல, இயல்பாகவும், அன்பாகவும் சென்றது. அன்று, அவன் மனதில் ஒரு விஷயம் தெளிவாகப் பதிந்தது.

ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்பு, அவனது வாழ்க்கையை மாற்றியது ஒரு சாலை விபத்து. இப்போது, அவன் வாழ்க்கையை மாற்றியிருப்பது, ‘ஒரு தவறான அழைப்பு’. அந்தத் தவறான அழைப்புதான், அவனைச் சரியான பாதைக்கு, சரியான வாழ்க்கைக்கு, சரியான மனிதர்களிடம் கொண்டு வந்து சேர்த்திருக்கிறது. அவன் இழந்த வாழ்க்கையை அது திருப்பிக் கொடுக்கவில்லை. ஆனால், வாழ்வதற்கான ஒரு புதிய அர்த்தத்தை அது கொடுத்திருக்கிறது.

அவன் போனை அணைத்துவிட்டு, வானத்தைப் பார்த்தான். நட்சத்திரங்கள் ஒளிரத் தொடங்கியிருந்தன. அவன் கோட்டை தகர்ந்துவிட்டது. ஆனால், இப்போது அவன் பாதுகாப்பற்றவனாக உணரவில்லை. மாறாக, சுதந்திரமாக உணர்ந்தான். அவன், ஒரு புதிய அழைப்பிற்காகக் காத்திருந்தான். வாழ்க்கையின் அழைப்பு. அன்பின் அழைப்பு.

*************