மோகினி - 2

 

மோகினி - 2: 

தேனாம்பட்டி, மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் அடிவாரத்தில், தன்னை உலகத்தின் பரபரப்புகளிலிருந்து மறைத்துக்கொண்டு அமைதியாக உறங்கிக் கொண்டிருந்த ஒரு கிராமம். 

கோயம்புத்தூரின் நகர நாகரிகம் மெல்ல மெல்ல ஊடுருவ முயன்றாலும், இந்த ஊரின் ஆன்மா இன்னும் அதன் வயல்வெளிகளிலும், ஓடைகளிலும், மக்களின் வெள்ளந்தியான பேச்சிலும் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தது.

ஊரின் மையத்தில் இருந்த பேருந்து நிலையத்திற்கு அருகே, "பரிதி உரம் மற்றும் விவசாயப் பொருட்கள் விற்பனை நிலையம்" என்ற பெரிய நீல நிறப் பலகை, வெயிலில் பளபளத்தது. 

அந்தப் பலகையின் கீழே, கடையின் வாசலில், ஒரு பிளாஸ்டிக் நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தான் இளம்பரிதி. இருபத்தி ஒன்பது வயது இளைஞன். 

மாநிறம், பரந்த நெற்றி, எப்போதும் சிரிக்கும் கண்கள். அவனது உடை அழுக்காக இருந்தாலும், அவனது புன்னகையில் ஒருவிதச் சுத்தம் இருந்தது.

காலை பதினொரு மணி. 

வெயில் ஏறத் தொடங்கியிருந்தது. வயலுக்குச் சென்றிருந்த விவசாயிகள், இப்போது மெல்ல ஊர் திரும்பிக் கொண்டிருந்தனர். அவர்களில் பலர், பரிதியின் கடைக்கு வருவது வழக்கம். 

உரம் வாங்க மட்டுமல்ல, ஊர் நடப்புகளைப் பேசவும், ஒரு கோப்பைத் தேநீர் அருந்தவும் அது ஒரு சந்திப்பு மையமாக இருந்தது.

"என்ன பரிதி தம்பி, இன்னைக்கு வியாபாரம் எப்படி?" என்று கேட்டபடி, தலையில் கட்டியிருந்த துண்டை அவிழ்த்து முகத்தைத் துடைத்தவாறே வந்தார் பெரியசாமி .

"ஓ... போயிட்டு இருக்குதுங்க பெரியப்பா. நீங்க பாட்டுக்கு வாங்க. என்ன வேணும் உங்களுக்கு?" என்று பரிதி எழுந்தான்.

"ஒரு மூட்டை யூரியா குடு தம்பி. போன தடவ நீ குடுத்த மருந்து நல்லா வேலை செஞ்சது. கதிரெல்லாம் நல்லா திரட்சியா வந்திருக்கு," என்றார் அவர் திருப்தியுடன்.

"அதான் நம்ம கடையோட ராசிங்க," என்று சிரித்தபடியே சொன்னான் பரிதி.

"அண்ணே, ஒரு மூட்டை யூரியாவை வண்டியில ஏத்துங்க," என்று கடைக்குள் வேலை செய்த பையனிடம் குரல் கொடுத்தான்.

பரிதிக்கு இந்த வேலை பிடித்திருந்தது. ஒவ்வொரு விவசாயியின் முகத்திலும் தெரியும் அந்த நம்பிக்கையையும், அறுவடையின்போது அவர்கள் அடையும் மகிழ்ச்சியையும் தன் வேலையின் பலனாக அவன் பார்த்தான். 

அவனது பேச்சு, அவனது அணுகுமுறை, வாடிக்கையாளர்களை நண்பர்களாக மாற்றியது. அவன் வெறும் வியாபாரி அல்ல, அந்த மண்ணின் மைந்தன்.

அப்போது, ஒரு பழைய டிவிஎஸ் 50 வண்டி வந்து கடை முன் நின்றது. 

அதிலிருந்து இறங்கியவன், முகிலன். 

இளஞ்செழியனுக்கும், இளம்பரிதிக்கும் உயிர் நண்பன். அவனும் அதே வயதுதான். ஒல்லியான தேகம், சிந்தனை தோய்ந்த முகம், மற்றவர்களை விடச் சற்றே கூச்ச சுபாவம் கொண்டவன். அவன் ஒரு சிறிய அச்சகத்தை நடத்திக் கொண்டிருந்தான். 

திருமணப் பத்திரிக்கைகள், ஊர்த் திருவிழா நோட்டீஸ்கள் என அவனது வேலைகள் பெரும்பாலும் அந்த ஊரைச் சுற்றியே இருந்தன.

"என்னடா முகிலா, இந்தப்பக்கம்?" என்று கேட்டான் பரிதி.

"இல்லடா, சும்மாதான். மதியமாச்சுல்ல, அண்ணனைப் பாத்துட்டு அப்படியே ஹோட்டலுக்கு சாப்பிடப் போகலாம்னு வந்தேன். நீ வர்றியா?"

"இதோ, இந்த வேலைய முடிச்சிட்டு நானும் வர்றேன். அப்பா எங்க?"

"அப்பாவா? அவரு காலையிலயே சந்தைக்குப் போயிட்டாரு. சாயந்தரம்தான் வருவாரு," என்றான் முகிலன்.

இளம்பரிதியின் தந்தை சுப்ரமணியம், ஒரு விவசாயி. அவருக்கு இரண்டு மகன்களும் இரண்டு கண்கள். மூத்தவன் இளஞ்செழியன், படித்த படிப்புக்கு ஏற்ற வேலையாக, ஊரிலேயே புதிதாகத் திறக்கப்பட்ட 'தென்றல்' ஹோட்டலுக்கு மேலாளராகப் பணிபுரிகிறான். 

இளையவன் பரிதி, விவசாயத்தின் மீதுள்ள காதலால், இந்த உரக்கடையை ஆரம்பித்து, விவசாயிகளோடு விவசாயியாக வாழ்ந்து கொண்டிருந்தான். இருவரின் பாதைகள் வேறாக இருந்தாலும், அவர்களின் பாசம் ஒன்றாகவே இருந்தது.

"சரிடா, நீ அண்ணன்கிட்ட போ. நான் ஒரு பத்து நிமிஷத்துல வந்துடுறேன்," என்று பரிதி சொல்ல, முகிலன் தலையசைத்துவிட்டு, 'தென்றல்' ஹோட்டலை நோக்கி வண்டியில் விரைந்தான்.

'தென்றல்' ஹோட்டல், தேனாம்பட்டியின் புதிய அடையாளம். 

ஊரின் ஒதுக்குப்புறமாக, வயல்வெளிகளைப் பார்த்தபடி அமைந்திருந்த அந்த இரண்டு மாடிக் கட்டிடம், அந்தப் பகுதிக்கு ஒரு நவீன அழகைக் கொடுத்தது. 

அதன் உரிமையாளர் கோயம்புத்தூரில் இருந்தாலும், அதன் முழுப் பொறுப்பையும் இளஞ்செழியனிடம் ஒப்படைத்திருந்தார்.

ஹோட்டலின் வரவேற்பறையில், கணினி முன் அமர்ந்து, அன்றைய வரவு செலவுக் கணக்குகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் இளஞ்செழியன். 

முப்பது வயது. அவன் வயதுக்கேற்ற கம்பீரம். தம்பியைப் போலல்லாமல், அவனிடம் எப்போதும் ஒருவிதமான தீவிரத்தன்மை இருக்கும். நேர்த்தியாக வாரிய தலைமுடி, இன் செய்யப்பட்ட முழுக்கைச் சட்டை, கனிவான ஆனால் கண்டிப்பான பார்வை. 

அவனது உலகம், இந்த ஹோட்டலின் நான்கு சுவர்களுக்குள், அதன் ஒழுங்குக்குள், அதன் நேர நிர்வாகத்திற்குள் இயங்கிக் கொண்டிருந்தது.

"செழியன் சார்," என்று தயங்கியபடி அழைத்தார், சமையல்காரர் ராமசாமி.

"சொல்லுங்க மாஸ்டர்," என்று கணினியிலிருந்து பார்வையை எடுக்காமலேயே கேட்டான்.

"இல்ல சார், ஸ்டோர் ரூம்ல தக்காளி தீர்ந்து போச்சு. மதியம் சாப்பாட்டுக்கு ரசம் வைக்கணும்.”

செழியன் நிமிர்ந்து பார்த்தான்.

"காலையிலதானே லிஸ்ட் போட்டோம்? அப்போ சொல்லலையா?" குரலில் லேசான எரிச்சல்.

"மறந்துட்டேன் சார். நேத்து மழையில தக்காளி வண்டி வரலையாம். அதனால கம்மியாத்தான் இருந்துச்சு."

செழியன் ஒரு பெருமூச்சு விட்டான். 

"சரி, நானே போய் வாங்கிட்டு வர்றேன். அடுத்த தடவை சரியா செக் பண்ணுங்க மாஸ்டர். கெஸ்ட் வந்து கேட்டா இல்லைன்னு சொல்லக்கூடாது."

"சரிங்க சார்," என்று தலையைச் சொறிந்தபடி நகர்ந்தார் ராமசாமி.

செழியனுக்கு இந்தச் சின்னச் சின்னப் பிழைகள் கூட எரிச்சலைத் தரும். எல்லாம் கச்சிதமாக இருக்க வேண்டும் என்று நினைப்பான். அவனது இந்த குணம், சிலருக்கு கர்வமாகத் தோன்றும். ஆனால், அது அவனது வேலையின் மீதிருந்த அக்கறை என்பதை அவனுடன் நெருங்கிப் பழகியவர்கள் மட்டுமே அறிவார்கள்.

அவன் தன் பைக்கை எடுக்கத் திரும்பியபோது, முகிலன் உள்ளே நுழைந்தான்.

"என்னடா செழியா, எங்கயோ கிளம்பிட்ட போல?"

"ஆமாடா, தக்காளி வாங்க கடை வரைக்கும் போகணும். நீ என்ன இந்த நேரம்?"

“ஏதே தக்காளி வாங்க போறியா என்னடா நீ எவ்ளோ பெரிய ஆளு உன்னை போய் தக்காளி வாங்க விட்டுட்டாய்ங்களே” என்று பாவம் போல் முகத்தை வைத்துக் கொண்டு அவனை கலாய்த்தான்.

செழியன் அவனை முறைத்துப் பார்க்க முயன்றவன் சிரித்து விட்டான்.. 

“ஆமா மச்சி.. வா, தக்காளிய தெரிக்க விடுவோம்”.

"பரிதியப் பாக்க வந்தேன். அவன் என்னை முன்னால் போக சொன்னான். வா, அப்படியே பேசிட்டே போலாம்," என்றான் முகிலன்.

இருவரும் பைக்கில் ஊருக்குள் சென்றனர். 

செழியன் பைக் ஓட்ட, முகிலன் பின்னால் அமர்ந்திருந்தான்.

"வீட்ல என்ன விசேஷம்? மாப்பிள்ளைக்கு பொண்ணு பாக்குற படலம் எந்த ஸ்டேஜ்ல இருக்கு?" என்று பேச்சை ஆரம்பித்தான் முகிலன்.

செழியனின் முகத்தில் ஒருவித சலிப்பு படர்ந்தது. 

"ஏண்டா நீ வேற? காலையில அம்மா ஆரம்பிச்சாங்க. இப்ப நீ ஆரம்பிக்கிறியா? அதைப் பத்திப் பேசாத."

"இல்லடா, நேத்து உங்க அம்மாவைப் பாத்தேன். ரொம்ப வருத்தப்பட்டுப் பேசிட்டு இருந்தாங்க. 'என் புள்ளைக்கு ஒரு கல்யாணத்தை பண்ணிப் பாக்க முடியுமான்னு தெரியலையே'ன்னு கண் கலங்கிட்டாங்க."

செழியன் அமைதியாக இருந்தான். அவனது அமைதிக்குப் பின்னால், ஒரு பெரிய புயலே மறைந்திருந்தது. 

அவனது ஜாதகத்தில் இருந்த செவ்வாய் தோஷம், அவனது திருமணத்திற்கு ஒரு பெரிய தடையாக இருந்தது. பல வரன்கள் வந்தன. பெண் வீட்டாருக்கு செழியனைப் பிடிக்கும், அவனது வேலையைப் பிடிக்கும், குடும்பத்தைப் பிடிக்கும். ஆனால், ஜாதகத்தைப் பார்த்ததும், பின்வாங்கி விடுவார்கள். 

ஆரம்பத்தில் இதை எளிதாக எடுத்துக்கொண்ட செழியனுக்கு, இப்போது அதுவே ஒரு மன அழுத்தமாக மாறியிருந்தது. 

தன் பெற்றோரின் கவலையான முகத்தைப் பார்க்க அவனுக்குச் சங்கடமாக இருந்தது.

"எல்லாம் நேரப்படி நடக்கும்டா. விடு," என்று பேச்சை மாற்றினான் செழியன்.

காய்கறிக் கடையில் தக்காளியை வாங்கிக்கொண்டு அவர்கள் திரும்பும்போது, பரிதியும் தன் கடையைப் பூட்டிக்கொண்டு ஹோட்டலுக்கு வந்திருந்தான். மூவரும் ஹோட்டலின் பின்புறம் இருந்த, ஊழியர்கள் சாப்பிடும் இடத்திற்குச் சென்றனர். 

அங்கே அவர்களுக்கு உணவு பரிமாறப்பட்டது.

"என்னண்ணே, முகம் ஒரு மாதிரியா இருக்கு? அம்மா காலையிலயே டோஸ் விட்டாங்களா?" என்றான் பரிதி, சாப்பாட்டைப் பிசைந்தபடியே செழியன் முறைத்தான். 

"நீங்க ரெண்டு பேரும் ஒண்ணு சேந்தா, எனக்கு நிம்மதி போயிடும். ஒழுங்கா சாப்பிடுங்கடா."

"சரிண்ணே, கோச்சுக்காத. உனக்கு இருக்கிற கவலை எனக்கும் புரியுது. ஆனா, இதுக்கெல்லாம் போயி ஏன் இவ்ளோ டென்ஷன் ஆகுற? உனக்குன்னு பொறந்தவ எங்கயோ இருப்பா. அவளா உன்னைத் தேடி வருவா பாரு," என்றான் பரிதி நம்பிக்கையுடன்.

"டேய், இது சினிமா இல்லடா. நிஜ வாழ்க்கை," என்று சலித்துக்கொண்டான் செழியன்.

முகிலன் அமைதியாகச் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தான். அவனது மனதில், அவனது காதலி மாதுரியின் முகம் வந்து போனது. அவளுக்கும் செழியனின் நிலைமை தெரியும். பலமுறை அவள் முகிலனிடம் இது பற்றிக் கவலைப்பட்டிருக்கிறாள்.

"செழியா, நீ ஒண்ணு பண்ணு. கொஞ்ச நாளைக்கு வெளியூர் எங்கயாச்சும் போயிட்டு வா. ஒரு சேஞ்சா இருக்கும்," என்றான் முகிலன்.

"எனக்கு இங்க இருக்கிற வேலையப் பாக்கவே நேரம் இல்லை. இதுல நான் எங்க வெளியூர் போறது? நீ வேற சும்மா இருடா."

சாப்பிட்டு முடித்ததும், மூவரும் ஹோட்டலின் முதல் மாடி பால்கனிக்கு வந்தனர். அங்கிருந்து பார்த்தால், தேனாம்பட்டியின் பெரும்பகுதி தெரியும். பச்சை விரிப்பு விரித்தாற்போல வயல்வெளிகள், நடுவே ஒரு ராஜபாட்டை போல வளைந்து சென்ற தார் சாலை, தூரத்தில் தெரிந்த மலை முகடுகள் என அந்த இடம் ஒரு ஓவியம் போலிருந்தது.

"நம்ம ஊர் எவ்வளவு அழகுல்ல?" என்றான் பரிதி பெருமையுடன்.

"ஆமாடா. ஆனா, இந்த அழகை ரசிக்கத்தான் எனக்கு நேரம் இல்லை," என்றான் செழியன் ஒரு நீண்ட பெருமூச்சுடன்.

"ஏண்ணே இப்படிப் பேசுற? இந்த ஹோட்டல் உனக்கு ஒரு வேலையா இருக்கலாம். ஆனா, இதுவே உனக்கு ஒரு சிறை மாதிரி ஆகிடக் கூடாது. வேலையை வேலையா மட்டும் பாரு. வாழ்க்கையை வாழுண்ணே," பரிதியின் குரலில் அண்ணன் மீதான பாசம் தெரிந்தது.

செழியன் எதுவும் பேசவில்லை. 

தம்பியின் வார்த்தைகளில் இருந்த உண்மை அவனுக்குச் சுட்டது. உண்மைதான். அவன் எப்போதுமே இப்படித்தான். ஒரு வேலையை எடுத்தால், அதில் தன்னை முழுமையாக அர்ப்பணித்து விடுவான். அதுவே அவனது பலம், அதுவே அவனது பலவீனமும் கூட.

"சரி, நான் கடைக்குப் போறேன். சாயந்தரம் வர்றேன்," என்று சொல்லிவிட்டுப் பரிதி கிளம்பினான்.

"நானும் அச்சகத்துக்குப் போறேன்டா. பத்திரிக்கை வேலை கொஞ்சம் இருக்கு," என்று முகிலனும் கிளம்பினான்.

செழியன் மட்டும் அந்த பால்கனியில் தனியாக நின்றான். தூரத்தில், கோயம்புத்தூரிலிருந்து வந்த ஒரு அரசுப் பேருந்து, புழுதியைக் கிளப்பியபடி ஊருக்குள் நுழைந்து கொண்டிருந்தது. அந்தப் பேருந்தில், தன் வாழ்க்கையை மாற்றப் போகும் இரண்டு ஜீவன்கள் பயணம் செய்கிறார்கள் என்பதை அறியாமல், தன் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய கவலைகளுடனும், நிகழ்காலத்தின் சுமைகளுடனும், இளஞ்செழியன் அந்தப் பேருந்தையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

அவன் மனதில், பரிதி சொன்ன வார்த்தைகள் மீண்டும் மீண்டும் ஒலித்தன. "உனக்குன்னு பொறந்தவ எங்கயோ இருப்பா. அவளா உன்னைத் தேடி வருவா பாரு."

செழியன் தனக்குள் மெதுவாகச் சிரித்துக்கொண்டான். 

"சேச்சே... என்ன ஒரு கற்பனை."

ஆனால், சில கற்பனைகள் நிஜமாவதற்கும் வாய்ப்பிருக்கிறது என்பதை காலம் அவனுக்குக் கற்றுக் கொடுக்கக் காத்திருந்தது. 

தேனாம்பட்டியின் தென்றல், ஒரு புதிய வாசனையைச் சுமந்து வரத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தது. 

அந்த வாசனை, புதுச்சேரியின் கடற்கரையிலிருந்து வரப் போகிறது என்பதை அந்த ஊரின் மைந்தர்கள் இன்னும் அறிந்திருக்கவில்லை.

மனம் மயங்கும்...