மோகினி- 3

 

மோகினி - 3: 

கோயம்புத்தூர் காந்திபுரம் பேருந்து நிலையத்தில் மோனாவும் எம்மாவும் இறங்கியபோது, மதிய வெயில் தன் உச்சபட்ச உக்கிரத்துடன் அவர்களை வரவேற்றது. 

புதுவையின் கடல் காற்றுக்குப் பழகியிருந்த அவர்களின் சருமத்தை, கொங்கு நாட்டின் வறண்ட காற்று சுட்டெரித்தது. 

“அக்கா.. என்ன இப்படி வேகுது?” என்று முகம் சுளித்தாள் எம்மா வில்லியம்ஸ்.

பேருந்தின் குளிரூட்டப்பட்ட சூழலிலிருந்து வெளியே வந்ததும், ஒரு அனல் கக்கிய அடுப்பின் முன் நிற்பது போல உணர்ந்தனர். 

சுற்றிலும் மனிதர்களின் தலைகள், பேருந்துகளின் இரைச்சல், வியாபாரிகளின் கூவல்கள் என அந்த இடமே ஒரு போர்க்களம் போல காட்சியளித்தது.

"அக்கா, இங்கிருந்து தேனாம்பட்டிக்கு எப்படிப் போறது?" என்று கூட்டத்தைப் பார்த்து மிரட்சியுடன் கேட்டாள் எம்மா.

மோனா தன் பையிலிருந்த கைப்பேசியை எடுத்துப் பார்த்தாள். 

"இங்கிருந்து உக்கடம் பேருந்து நிலையத்துக்குப் போகணும். அங்கிருந்துதான் தேனாம்பட்டிக்கு பஸ் கிடைக்கும்னு போட்டிருக்கு."

ஒரு ஆட்டோவைப் பிடித்து, உக்கடம் வந்து சேர்ந்தனர். 

அந்த இடம் காந்திபுரத்தை விடச் சற்றே பழமையாகவும், கிராமப்புற மணம் கமழக்கூடியதாகவும் இருந்தது.

அங்கே, 'பொள்ளாச்சி', 'பழனி', 'உடுமலைப்பேட்டை' எனப் பல ஊர்களின் பெயர்களைத் தாங்கிய பேருந்துகள் நின்றிருந்தன. 

ஒரு ஓரமாக, 'தேனாம்பட்டி' என்ற சிறிய போர்டுடன், கூட்டமே இல்லாமல் ஒரு அரசுப் பேருந்து நின்றிருந்தது. அது மற்ற பேருந்துகளைப் போலப் பெரிதாக இல்லாமல், ஒரு மினி பேருந்து போலக் காட்சியளித்தது.

"இதுதான் நம்ம பஸ்ஸா?" என்று எம்மா சந்தேகத்துடன் கேட்டாள்.

"ஆமாம் போல," என்றபடி, மோனா தன் பெரிய சூட்கேஸை ஒரு கையிலும், கேமரா பேக்கை மற்றொரு கையிலும் தூக்கிக்கொண்டு பேருந்தில் ஏறினாள். 

உள்ளே, விரல் விட்டு எண்ணக்கூடிய அளவிலேயே பயணிகள் இருந்தனர். ஒரு வயதான பாட்டி வெற்றிலை குதப்பியபடி ஜன்னல் வழியே வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். 

பள்ளி முடிந்து திரும்பும் இரண்டு சிறுமிகள் தங்களுக்குள் சிரித்துப் பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.

அவர்கள் ஏறியதும், பேருந்தில் இருந்த சில கண்கள் அவர்களை விநோதமாகப் பார்த்தன. 

அவர்களின் நவீன உடை, பெரிய பயணப் பைகள், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவர்களின் பழக்கமில்லாத முகங்கள், அவர்களை அந்தப் பேருந்திலிருந்து அந்நியப்படுத்திக் காட்டின. 

மோனா அதையெல்லாம் கண்டுகொள்ளாமல், ஜன்னலோர இருக்கையாகப் பார்த்து அமர்ந்தாள். எம்மா அவளருகே அமர்ந்துகொண்டாள்.

சிறிது நேரத்தில், பேருந்து மெல்ல நகரத் தொடங்கியது. நகரத்தின் நெரிசலிலிருந்து விடுபட்டு, சாலைகள் விசாலமாகின. இருபுறமும் தென்னை மரங்கள் அணிவகுத்து நின்றன. போகப் போக, பெரிய கட்டிடங்கள் மறைந்து, ஓட்டு வீடுகள் தோன்றத் தொடங்கின. 

காற்றின் வெப்பம் தணிந்து, அதில் ஒருவித ஈரப்பதம் கலந்திருப்பதை அவர்களால் உணர முடிந்தது.

எம்மா தன் ஸ்கெட்ச் பேடை எடுத்து, வேகமாக நகரும் நிலப்பரப்பை வரைய முயன்றாள். ஆனால், பேருந்தின் குலுக்கலில் அவளால் சரியாக வரைய முடியவில்லை. 

அவள் சலிப்புடன் பேடை மூடி வைத்துவிட்டு, ஜன்னல் வழியே வேடிக்கை பார்க்கத் தொடங்கினாள்.

"அக்கா, இந்த ஊர் மக்கள் நம்மளை ஒரு மாதிரியா பாக்குறாங்கல்ல?" என்றாள் மெல்லிய குரலில்.

"பாக்கத்தான் செய்வாங்க எம்மு. நாம அவங்களுக்குப் புதுசு. அவங்க நமக்கு புதுசு. ரெண்டு மூணு நாள்ல பழகிடும். இதையெல்லாம் பெருசா எடுத்துக்காத," என்றாள் மோனா, தன் கவனத்தை வெளியே திருப்பியபடி. 

அவள் கண்கள், ஒரு புகைப்படக் கலைஞனின் கூர்மையுடன், ஒவ்வொரு காட்சியையும் உள்வாங்கிக் கொண்டிருந்தன. வயலில் வேலை செய்யும் பெண்கள், சாலையோரம் ஆடுகளை மேய்க்கும் சிறுவன், மரத்தடியில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருக்கும் பெரியவர்கள் என ஒவ்வொரு முகத்திலும் ஒரு கதை இருப்பதாக அவளுக்குத் தோன்றியது.

சுமார் ஒன்றரை மணி நேரப் பயணத்திற்குப் பிறகு, நடத்துனர், "தேனாம்பட்டி ஸ்டாப் வந்தாச்சு, இறங்குங்க," என்று குரல் கொடுத்தார்.

அவர்கள் இறங்கிய இடம், ஒரு பேருந்து நிலையம் என்று சொல்வதற்கே தகுதியற்றதாக இருந்தது. ஒரு பெரிய ஆலமரத்தின் கீழ், சிமெண்டால் கட்டப்பட்ட ஒரு சிறிய நிழற்குடை. அதுதான் தேனாம்பட்டி பேருந்து நிறுத்தம். 

சுற்றிலும் வயல்வெளிகள். 

தூரத்தில் தெரிந்த மலைத்தொடர், நீல நிறத்தில் ஒரு கோடு கிழித்தது போலக் காட்சியளித்தது. நகரத்தின் இரைச்சலுக்குப் பழகியிருந்த அவர்களின் காதுகளுக்கு, அந்த இடத்தின் பேரமைதி ஒருவித அமானுஷ்ய உணர்வைக் கொடுத்தது. 

பறவைகளின் கீச்சொலிகளும், காற்றின் சலசலப்பும் மட்டுமே அந்த அமைதியைக் கலைத்தன.

"வாவ்! என்ன ஒரு அமைதி!" என்று மூச்சுவிட்டாள் எம்மா. 

அவளது கவித்துவமான கண்கள், அந்தப் பசுமையை, அந்த இயற்கை என்னும் வரப் பிரசாதத்தை ரசித்தன.

"அமைதியாத்தான் இருக்கு. ஆனா, நம்ம ஹோட்டல் எங்க இருக்குன்னு தெரியலையே," என்றபடி மோனா சுற்றும் முற்றும் பார்த்தாள்.

பேருந்திலிருந்து அவர்களுடன் இறங்கிய ஒரு சிலர், தங்கள் கிராமத்திற்குள் நடந்து சென்று கொண்டிருந்தனர். மோனா, தன் பைகளைக் கீழே வைத்துவிட்டு, அவர்களில் ஒருவரை நோக்கி நடந்தாள். 

நாற்பது வயது மதிக்கத்தக்க, வேட்டி சட்டை அணிந்திருந்த ஒருவரிடம், "சார், இங்க 'தென்றல்' ஹோட்டல் எங்க இருக்கு?" என்று கேட்டாள்.அவர் அவளை ஒருமுறை ஏற இறங்கப் பார்த்தார்.

"தென்றல் ஹோட்டலா? அதோ, அந்த வளைவுல திரும்பி, நேரா ஒரு அரை கிலோமீட்டர் போனீங்கன்னா, வலது பக்கத்துலேயே இருக்கும்மா. புதுசா கட்டியிருக்காங்களே, அந்த ரெண்டு மாடிக் கட்டிடம்தான்," என்று கை காட்டினார்.

"ரொம்ப நன்றிங்க."

"புதுசா வந்திருக்கீங்களா? யாரைப் பாக்கணும்?" இயல்பான கிராமத்து விசாரிப்பு.

"இல்ல, நாங்க டூரிஸ்ட்ஸ். இந்த ஊரைச் சுத்திப் பாக்க வந்தோம்," என்றாள் மோனா ஒரு புன்னகையுடன்.

"அப்படியா! சரிம்மா, பார்த்துப் போங்க," என்று சொல்லிவிட்டு அவர் நகர்ந்தார்.

மோனா பெருமூச்சுடன் தன் பைகளை நோக்கித் திரும்பினாள். 

"எம்மு, வா. கொஞ்சம் தூரம் நடக்கணுமாம்."

தார் சாலையின் ஓரமாக, தங்கள் பைகளை இழுத்துக்கொண்டு அவர்கள் நடக்க ஆரம்பித்தனர். ஒருபுறம் நெல் வயல், மறுபுறம் வாழைத் தோப்பு. நடுவே அவர்கள் இருவரும், அந்த நிலப்பரப்பிற்குச் சற்றும் சம்பந்தமில்லாத இரண்டு உருவங்களாகத் தெரிந்தனர். 

வாழை இலைகளின் மீது பட்டுத் தெறித்த வெயில், தரையில் அழகான கோலங்களை வரைந்தது.

"அக்கா, எனக்கு இந்த ஊரைப் பார்த்தவுடனே பிடிச்சுப் போச்சு. எவ்வளவு சுத்தமான காத்து!" என்றாள் எம்மா உற்சாகத்துடன்.

"ஆமா, இடமெல்லாம் நல்லாத்தான் இருக்கு. ஆனா, இந்த சூட்கேஸை இழுத்துட்டுப் போறதுதான் கஷ்டமா இருக்கு," என்று அலுத்துக்கொண்டாள் மோனா.

அவர்கள் பேசிக்கொண்டே அந்த வளைவில் திரும்பினர். அங்கே, அவர்கள் தேடி வந்த 'தென்றல்' ஹோட்டல் கம்பீரமாக நின்றிருந்தது. இணையத்தில் பார்த்ததை விட நேரில் இன்னும் அழகாக இருந்தது. 

சுத்தமான வெள்ளை நிறச் சுவர்கள், மரத்தால் ஆன பால்கனிகள், சுற்றிலும் நேர்த்தியாகப் பராமரிக்கப்பட்ட புல்வெளி என அந்த இடம் ஒரு ரிசார்ட் போலக் காட்சியளித்தது.

"ஹப்பா... ஒரு வழியா வந்து சேந்தாச்சு," என்று நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டாள் மோனா.

இருவரும் ஹோட்டலின் கண்ணாடிக் கதவைத் திறந்து உள்ளே நுழைந்தனர். உள்ளே, குளிரூட்டப்பட்ட வரவேற்பறை அவர்களை வரவேற்றது. 

வரவேற்பறை சிறியதாக ஆனால் அழகாக இருந்தது. மரத்தால் ஆன வரவேற்பு மேஜை, சுவரில் மாட்டப்பட்டிருந்த நவீன ஓவியங்கள், வசதியான சோஃபாக்கள் என எல்லாம் ரசனையுடன் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருந்தன.

வரவேற்பு மேஜையின் பின்னால், கணினியில் எதையோ தீவிரமாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான் இளஞ்செழியன். அவனது முகம் கடுகடுப்பாக இருந்தது. சற்று முன்புதான், ஒரு சப்ளையருடன் போனில் வாக்குவாதம் செய்திருந்தான். ஆர்டர் செய்த பொருட்கள் தாமதமானதால் ஏற்பட்ட கோபம் இன்னும் தணியவில்லை.

மோனா நேராக வரவேற்பு மேஜைக்குச் சென்றாள். 

" எக்ஸ்கியுஸ் மீ..(Excuse me)," என்றாள்.

செழியன் நிமிர்ந்து பார்த்தான். 

அவன் முன், வியர்வையில் லேசாக நனைந்த முகத்துடன், ஆனால் கண்களில் ஒருவித அதிகாரத்துடன் ஒரு பெண் நின்றிருந்தாள். அவளருகே, பயத்துடன் ஒரு மான் குட்டி நிற்பது போல அவளது தங்கை நின்றிருந்தாள்.

"சொல்லுங்க," என்றான் அவன், குரலில் தொழில்முறை கடுமையைத் வரவழைத்துக்கொண்டு.

"நாங்க ஆன்லைன்ல ரூம் புக் பண்ணியிருந்தோம்.”

“ஓகே. உங்க பேரு சொல்லுங்க”.

“மோனா."

செழியன் கணினியில் தட்டினான். 

"ஆமாம், மோனா, புதுச்சேரி. ஒரு டீலக்ஸ் ரூம், வேலி வியூவோட. பத்து நாட்களுக்கு. சரிதானே?"

"ஆமாம்.”

“ஒகே.. உங்க ஐடி புரூப்”.

இருவருடைய ஐடியை எடுத்து அவனிடம் காட்டியவள், “ரூம் நம்பர் என்ன? கீஸ் கொடுங்க."

செழியன், மேஜையின் டிராயரைத் திறந்து, ஒரு சாவியை எடுத்தான். 

"ரூம் நம்பர் 204. ரெண்டாவது மாடியில இருக்கு,” என்றவன் “பாய், இவங்க லக்கேஜை ரூம்ல கொண்டு வைங்க," என்று குரல் கொடுத்தான்.

மோனா சாவியை வாங்கிக்கொண்டு திரும்பியவள், ஏதோ நினைத்தவளாக மீண்டும் செழியனைப் பார்த்தாள். 

"ஒரு நிமிஷம். நாங்க புக் பண்ணினது 'பிரீமியம் வேலி வியூ' ரூம். அதாவது, எந்தத் தடங்கலும் இல்லாத முழுமையான வியூ இருக்கிற ரூம். இந்த 204 அப்படிப்பட்ட ரூம்தானா?".

செழியனுக்கு லேசாக எரிச்சல் வந்தது. 

"மேடம், எங்க ஹோட்டல்ல இருக்கிற எல்லா வேலி வியூ ரூமும் பிரீமியம்தான். 204ல இருந்து உங்களுக்கு நல்ல வியூ கிடைக்கும்."

"எனக்கு 'நல்ல வியூ' வேண்டாம். எனக்கு 'பெர்ஃபெக்ட் வியூ' வேணும். நான் அதுக்குத்தான் பணம் கட்டியிருக்கேன். அந்த ரூமோட போட்டோவை வெப்சைட்ல பாத்துட்டுதான் புக் பண்ணினேன்," மோனாவின் குரல் உயர்ந்தது.

செழியன் பொறுமையாக மூச்சை இழுத்து வெளியிட்டான். 

"மேடம், நீங்க சொல்றது புரியுது. ஆனா, வெப்சைட்ல போட்டோ எடுக்கிறப்போ ஒரு ஆங்கிள்ல எடுத்திருப்பாங்க. எல்லா ரூமும் நூறு சதவீதம் அப்படியே இருக்காது. 204 ஒரு நல்ல ரூம்தான். உங்களுக்குப் பிடிக்கும்."

"எனக்குப் பிடிக்குமா பிடிக்காதான்னு நான் முடிவு பண்றேன். நீங்க எதுக்கு முடிவு பண்றீங்க? நீங்க எனக்கு ரூம் 201 கொடுங்க. அதுதான் கார்னர் ரூம். அங்கிருந்துதான் வெப்சைட்ல இருக்கிற போட்டோவை எடுத்திருக்காங்கன்னு எனக்குத் தெரியும்."

செழியன் அவளைக் கூர்ந்து பார்த்தான். 'இந்த பொண்ணுக்கு திமிர் கொஞ்சம் ஜாஸ்திதான்' என்று மனதுக்குள் நினைத்துக்கொண்டான்.

"மேடம், ரூம் 201ல ஏற்கெனவே கெஸ்ட்ஸ் தங்கியிருக்காங்க. அது நாளைக்குத்தான் காலி ஆகும். நீங்க வேணும்னா, நாளைக்கு அந்த ரூமுக்கு மாறலாம். இன்னைக்கு ஒரு நாள் 204ல அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கோங்க."

"நான் ஏன் அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கணும்? நான் கேட்ட ரூம் கிடைக்காதப்போ, அது உங்க தப்பு. நீங்கதான் அதுக்கு ஒரு தீர்வு சொல்லணும். அட்ஜஸ்ட் பண்ணச் சொல்லக்கூடாது," மோனா விடவில்லை.

முதல் மோதல் இருவருக்கும்..

சுற்றிலும் இருந்த ஊழியர்கள், அவர்களை வேடிக்கை பார்க்கத் தொடங்கினர். 

எம்மா, தன் அக்காவின் கையைப் பிடித்து, "அக்கா, ப்ளீஸ் விடு. இந்த ரூமே ஓகேதான்," என்று கெஞ்சினாள்.

ஆனால் மோனா கேட்பதாக இல்லை. இது வெறும் ரூம் பிரச்சனை அல்ல. இது அவளது சுயமரியாதைப் பிரச்சனை. ஒரு பெண் தனியாக வருகிறாள் என்றதும், ஏமாற்றப் பார்க்கிறார்கள் என்ற எண்ணம் அவளுக்குள் எழுந்தது.

செழியனுக்குக் கோபம் தலைக்கேறியது. ஆனாலும், இது அவனது தொழில். அவன் அமைதியைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்தான்.

"பாருங்க மேடம்," என்று அவன் நிதானமாக ஆரம்பித்தான்.

"இது ஒரு சின்ன கிராமம். இங்க இருக்கிறதே இந்த ஒரு ஹோட்டல்தான். நாங்க முடிஞ்ச வரைக்கும் சிறந்த சேவையைக் கொடுக்கத்தான் முயற்சி பண்றோம். ரூம் 204ல இருக்கிற ஒரே ஒரு சின்னத் தடங்கல், பால்கனிக்கு முன்னாடி ஒரு பெரிய மரம் இருக்குறதுதான். ஆனா, அந்த மரம் இந்த ஹோட்டலை விடப் பழமையானது. அதுவும் இந்த இயற்கையோட ஒரு பகுதிதான். அதை வெட்ட முடியாது. உங்களுக்கு அந்த மரம் பிடிக்கலைன்னா, நான் ஒண்ணும் செய்ய முடியாது."

அவன் சொன்ன விதத்தில் இருந்த லேசான நக்கல், மோனாவின் கோபத்தை மேலும் தூண்டியது.

"ஓ... அப்படியா? அப்போ உங்க வெப்சைட்ல 'வியூ வித் எ பிக் ட்ரீ'ன்னு போட்டிருக்க வேண்டியதுதானே? எதுக்கு 'பிரீமியம் வேலி வியூ'ன்னு போட்டு மக்களை ஏமாத்தறீங்க? இதுக்குப் பேரு சீட்டிங்! நான் கன்ஸ்யூமர் ஃபோரம்ல கம்ப்ளைன்ட் பண்ணுவேன்!"

செழியன் சிரித்துவிட்டான். அந்தச் சிரிப்பில் அத்தனை அலட்சியம் இருந்தது. 

"தாராளமா பண்ணுங்க மேடம். அதுக்கு முன்னாடி, உங்க ரூமுக்குப் போய், அந்த 'பயங்கரமான' மரத்தைப் பாருங்க. அதுக்குப் பிறகும் உங்களுக்கு கம்ப்ளைன்ட் பண்ணணும்னு தோணுச்சுன்னா, பண்ணுங்க. இப்போதைக்கு, எனக்கு வேற வேலை இருக்கு."

அவன் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு, மீண்டும் தன் கணினியில் மூழ்கினான். 

அது, 'உன்னிடம் பேச எனக்கு நேரமில்லை' என்று சொல்வதற்குச் சமமாக இருந்தது.

மோனாவின் முகம் அவமானத்தில் சிவந்தது. 

இப்படி ஒரு அலட்சியத்தை, இப்படி ஒரு திமிரான மேலாளரை அவள் தன் வாழ்வில் சந்தித்ததே இல்லை. அவள் கோபத்தில் ஏதோ திட்டப் போக, எம்மா அவளை இழுத்தாள்.

"அக்கா, ப்ளீஸ் வா போகலாம். ப்ளீஸ்... எனக்காக..." எம்மாவின் கண்களில் கண்ணீர் முட்டியிருந்தது.

தன் தங்கைக்காக மட்டுமே, மோனா அவனிடம் சண்டையிடுவதைக் கைவிட்டாள். 

சாவியை எடுத்துக்கொண்டு, ஒரு வார்த்தை பேசாமல், வேகமாகப் படிக்கட்டுகளை நோக்கி நடந்தாள். அவளது காலடிச் சத்தம், அவளது கோபத்தை எதிரொலித்தது.

அவர்களின் அறை, இரண்டாவது மாடியில் இருந்தது. கதவைத் திறந்து உள்ளே நுழைந்ததும், மோனாவின் கோபம் சற்று தணிந்தது. அறை சுத்தமாகவும், அழகாகவும் இருந்தது. மரத்தால் ஆன பர்னிச்சர்கள், மென்மையான படுக்கை, சுவரில் அழகான ஓவியங்கள் என எல்லாம் ரசனையுடன் இருந்தன. 

பால்கனிக் கதவைத் திறந்தாள்.அங்கே, செழியன் சொன்னது போல, ஒரு பெரிய வாகை மரம், தன் கிளைகளைப் பரப்பி நின்று கொண்டிருந்தது. அதன் கிளைகளுக்கு இடையில், பச்சை நிறப் பள்ளத்தாக்கு அழகாகத் தெரிந்தது. 

அந்த மரம், ஒரு தடையாகத் தெரியவில்லை. மாறாக, மேலும் அழகு சேர்ப்பது போல இருந்தது. அதன் மீது பலவிதமான பறவைகள் அமர்ந்து கீச்சிட்டுக் கொண்டிருந்தன.

"அக்கா, இது எவ்வளவு அழகா இருக்கு!" என்றாள் எம்மா, தன் கண்களில் ஆச்சரியம் மின்ன.

மோனா எதுவும் பேசவில்லை. அவள் கோபம் இன்னும் தணியவில்லை. இடம் அழகாக இருக்கலாம். ஆனால், அந்த மேலாளரின் திமிர்? அதை அவளால் ஜீரணிக்கவே முடியவில்லை.

எம்மா, தன் பையிலிருந்து ஸ்கெட்ச் பேடை எடுத்தாள். பால்கனியில் அமர்ந்து, அந்த வாகை மரத்தை வரையத் தொடங்கினாள். எந்த மரத்திற்காக அவள் அக்கா சண்டையிட்டாளோ, அந்த மரமே இப்போது அவளது ஓவியத்தின் நாயகனாக மாறியிருந்தது.

மோனா, தன் சூட்கேஸைத் திறந்து, பொருட்களை வெளியே அடுக்கத் தொடங்கினாள். 

"திமிரு... எவ்வளவு திமிரு அவனுக்கு! சிட்டி பொண்ணுங்கன்னா இளக்காரமா? நான் யாருன்னு அவனுக்குக் காட்டுறேன். இந்த பத்து நாள்ல, அவனை ஒரு வழி பண்ணலை, என் பேரு மோனா இல்லை," என்று தனக்குத்தானே முணுமுணுத்துக்கொண்டாள்.

கீழே வரவேற்பறையில், செழியன் தன் இருக்கையில் சாய்ந்து அமர்ந்தான். அந்தப் புதுச்சேரிப் பெண்ணின் முகம் அவன் கண்முன் வந்து போனது. 'நிமிர்ந்த நடை, நேர்கொண்ட பார்வை, நிலத்தில் யார்க்கும் அஞ்சாத நெறிகள்...' பாரதியாரின் வரிகள் நினைவுக்கு வந்தன. 

ஆனால், இவளிடம் திமிரும் கூடவே இருக்கிறதே என்று நினைத்துக்கொண்டான். 

'கம்ப்ளைன்ட் பண்ணுவாளாம், கம்ப்ளைன்ட். வரட்டும், பாத்துக்கலாம்.

'தேனாம்பட்டியின் தென்றல், இருவரையும் தீண்டித்தான் இருந்தது. 

ஆனால், அது பூக்களின் வாசத்தைச் சுமந்து வரவில்லை. ஒரு புயலுக்கு முந்தைய அமைதியையும், லேசான யுத்த மேகங்களையும்தான் சுமந்து வந்திருந்தது. 

அவர்களின் கதை, ஒரு காதலாக மலருமா அல்லது ஒரு போர்க்களமாக மாறுமா என்பதை அந்தத் தென்றலும், காலமும் மட்டுமே அறிந்திருந்தன.

(அப்படி தான் ஒன்னுமே எனக்கு தெரியாத மாதிரி, பீலா விடுவேன். ஆனா வில்லி ரோலே நான் தான். ஹி ஹி..)

மனம் மயங்கும் ...